personatio
persŏnātĭo, ōnis, f. [persono],
- resonance (late Lat.), Cassiod. in Psa. 150, 3.
non enim posset derelinqui non assumpta, nec post assumpcionem dimitti; quia tunc indubie, sicut incepcio humanitatis presupponeretur prioritate consequente assumpcionem, ita ~o creata, cum esse individuum racionalis nature sit esse personam
ante adventum appositi ad ipsum ‘esse’ numeratur et personatur a numeracione et ~one suppositi quod est ejus subjectum
unde intelligendum quod duplex est composicio. una que est modus significandi in verbo, secundum quam actus inclinatur ad substanciam, et illa composicio communiter est in omni verbo personali; unde a quibusdam vocatur ~o