perurbanus
perurbanus, highly cultivated, extremely witty
pĕr-urbānus, a, um, adj., very polite, pleasant, or witty.
- I Lit.: L. Torquatus elegans in dicendo, toto genere perurbanus, Cic. Brut. 68, 239: C. Lucilius et doctus et perurbanus, id. de Or. 1, 16, 72.—
- II Transf., with a bad accessory signif., over-fine, over-polite: cum rusticis potius quam cum his perurbanis, Cic. Att. 2, 15, 3. —Adv.: pĕrurbānē, very elegantly: respondere, Sid. Ep. 5, 17 fin.
per-urbānus, a, um, I) sehr artig, sehr sein, sehr witzig, Torquatus... toto genere p., Cic.: Lucilius et doctus et p., Cic. – II) im üblen Sinne, überhöflich (Ggstz. rusticus), Cic. ad Att. 2, 15, 3.
pĕrurbānus, a, um, plein de goût : Cic. Br. 239 || très spirituel : Cic. de Or. 1, 72 || hi perurbani Cic. Att. 2, 15, 3, ces beaux esprits.
per-urbānus
adj.,
- highly cultivated, extremely witty: Torquatus toto genere.—Excessively polite (opp. rusticus).