perunctio
pĕrunctĭo, ōnis, f. [perungo],
- a besmearing, anointing, Plin. 24, 15, 80, § 131 al.
perūnctio, ōnis, f. (perungo), das Bestreichen mit Salbe, die Einreibung, Plin. 24, 131 u. 28, 226. Cael. Aur. de morb. acut. 2, 17, 105 u. de morb. chron. 4, 3, 75. Th. Prisc. 2. chr. 21.
perungo ‥ unde ‥ ~o, -nis
corrosuras et ~ones circa cor et latera incessanter paciebatur
affectus mundos suprema perunctio signat
pĕrūnctĭō, ōnis, f. , action dʼenduire, de bassiner, friction : Plin. 24, 131.