About

Menu

piare

piare [CL] 1 to propitiate, placate. piare, placare GlC P 406. 2 to cleanse, purge; b (person); c (place); d (literary work). dicitur moppa quasi manupia, i. pians manus Osb. Glouc. Deriv. 334; pio, pias, i. purgare Ib. 424.  b et quamvis odiis proscriptus physiculatis, / protinus arbitrio, Wilfride, piabere nostro Frith. 1188; aurum purgatur; Malchus tribulando piatur R. Cant. Malch. I 378; dum rexerit artus / spiritus iste meos quam te doctore piabo V. Merl. 1456; subjectos docuit, viciorum sorde piavit Ord. Vit. V 9 p. 354.  c quousque locus ipse oracionibus piaretur Knighton I 96.  d propriam messem sudati laboris pro posse virium piare procedam B. V. Dunst. 1. 3 to expiate (offence). cordis elationem propria morte piaret Gildas EB 39; Cuthbertus ‥ pia longanimitatis patientia illius offensas indulgendo piavit R. Cold. Cuthb. 74. 4 p. ppl.: a (as adj.) cleansed, pious. b (as sb. as given name) Piatus. a felices igitur qui perstant corde piato V. Merl. 720; pio ‥ i. purgare, unde piator, piatus Osb. Glouc. Deriv. 424.  b Piatus martyr victorque Georgius aram / praesentem teneant Alcuin Carm. 89. 15. 1.

Saved

Recent