plago
plāgo, āvi, āre, v. a. [1. plaga],
- to strike, wound (eccl. Lat.): aliquem, Aug. Civ. Dei, 21, 11; Vulg. Zach. 13, 6; Juv. Schol. 6, 655; 13, 133.
plāgo, āvi, ātum, āre (1. plaga), schlagen, verwunden, Augustin. de civ. dei 21, 11. Vulg. Zach. 13, 6. Schol. Iuven. 6, 655; 13, 113. Cassiod. hist. eccl. 3, 2.
plāgō, āvī, ātum, āre (plāga), tr., frapper, battre : Aug. Civ. 21, 11.