plagiarius
plagiarius, a man-stealer, kidnapper
plăgĭārĭus, ii, m. [plagium].
- A torturer, oppressor, plunderer (class.): Licinium plagiarium cum suo pullo milvino tributa exigere, Cic. Q. Fr. 1, 2, 2, § 6: inter avaros, circumscriptores, latrones, plagiarios unum esse cui noceri non possit, Sen. Tranq. 8, 4.—
- II Esp., a man-stealer, kidnapper (post-Aug.), Dig. 21, 1, 17; 47, 2, 49; 53; 48, 15, 1; Callistr. Ib. 6; Vulg. 1 Tim. 1, 10.—
- B Transf., a literary thief, plagiarist (one who pretends to be the author of another's book), Mart. 1, 53, 9.
plagiārius, iī, m. (plagium), ein Menschendieb, Seelenverkäufer Cic. ad Q. fr. 1, 2, 2. § 6. Sen. de tranqu. anim. 8, 4. Ulp. dig. 21, 1, 17. § 7. Vulg. 1. Tim. 1, 10. – scherzh. vom gelehrten Dieb, Mart. 1, 52, 9 (wo er seine Schriften mit freigelassenen Sklaven vergleicht): übtr., Dieb, praedones pudoris et plagiarii castitatis, Ps. Cypr. de sing. cler. 27.
plăgĭārĭus, (15) ĭī, m. (plagium), plagiaire, celui qui vole les esclaves dʼautrui, [ou] qui achète ou qui vend comme esclave une pers. libre : Cic. Q. 1, 2, 6 ; Sen. Tranq. 8, 4 ; Ulp. Dig. 21, 1, 17 || [fig.] plagiaire (en parl. dʼun auteur) : Mart. 1, 52, 9.
Quello che fa rete, e piage, in Glossar. Lat. Ital. Ms. Vide alio significatu in Plagium 2.
plagiārius īs, m
- plagium, man-stealing, a man-stealer, kidnapper.