ploratus
ploratus, a wailing, weeping, lamenting
plōrātus, ūs, m. [ploro], a wailing, weeping, lamenting.
- I Lit.: virginalem ploratum edere, Cic. poët. Tusc. 2, 9, 21: ploratum infantis cohibere, Plin. 36, 5, 4, § 29: vox ploratūs, Vulg. Matt. 2, 18.—In plur.: omnia mulierum ploratibus sonant, Liv. 29, 17.—
- II Transf., of the weeping or bleeding of a tree, Plin. 12, 25, 54, § 116.
plōrātus, ūs, m. (ploro), I) das klagende Schreien, Heulen, das laute Wehklagen, clamor simul atque ploratus amicorum oritur, Curt.: heu! virginalem me ore ploratum edere, Cic. poet.: ploratu lamentisque et planctibus tota regia personabat, Curt.: tertius (Satyrus) ploratum infantis cohibet, Plin. – Plur., mixti vagitibus aegris ploratus, Lucr.: clamor permixtus mulierum atque puerorum ploratibus, Liv.: lamentis et ploratibus eiulans, Apul.: audivi civitatum gemitus, ploratus, Cic.: quamvis levi ictu ploratus turpissimos edunt, Cic.: dies noctesque omnia passim mulierum puerorumque, qui rapiuntur atque asportantur, ploratibus sonant, Liv. – II) übtr., die Tränen eines Baumes, Plin. 12, 116.
pluratus et luctus magnus [cf. ]: ~us et ululatus multus Matth. ii 18
utraque avis memorata quia gemitum pro cantu edere solet sanctorum in hoc saeculo designat ~um
vanae sunt lacrymae tuae, vanus ~us tuus
quia causam tanti ~us narrare non posset
sollemni ~u Spiritus Sancti gratiam invitabat
vestro satis dignum est risu, nostroque ~u
ploratus lamentabiles
1 plōrātus, a, um, part. de ploro.
2 plōrātŭs, (13) ūs, m. , ¶ 1 cris de douleur, lamentations : sing., [poet.] Cic. Tusc. 2, 21 ; Plin. 36, 29 || pl., Cic. Tusc. 2, 38 ; Att. 5, 16, 2 ; Liv. 29, 17, 16, etc. ¶ 2 égouttement [dʼun arbre], larmes : Plin. 12, 116.
plōrātus ūs, m
- ploro, a wailing, weeping, lamenting: amicorum, Cu.: virginalis, C.poët.: mulierum ploratibus sonare, L.