postpositivus
postpositīvus, a, um (postpono), zum Nachsetzen dienend, nachgesetzt (Ggstz. praepositivus), ordo, Prisc. part. XII vers. Aen. 3, 77. p. 476, 35 u. 6, 125. p. 488, 19 K.: coniunctiones, Pompeii comment. 269, 9 K.
ordo dicitur accidere conjunccioni precipue, quia quedam prepositive sunt, ille sc. quas precessit illud an, alterum conjungitur; ~e, quarum sequitur exceptis encleticis que, ne, ve
quod a Graecis ~us articulus dicitur ‥ nempe (qui, quae, quod)
postpŏsĭtīvus, a, um, qui se place après [gramm.] : Pomp. Gr. Comm. 269, 9.