praecantatio
praecantātĭo, ōnis, f. [praecanto],
- an enchantment (late Lat.), Aug. in Joann. 7 med.; Quint. Decl. 19, 4; Isid. Orig. 8, 9; Pelag. Vet. 7 med.
praecantātio, ōnis, f. (praecanto), die Besprechung, Bezauberung, Pelagon. veterin. 7 (121 Ihm): Plur., Solin. 27, 37. Ps. Quint. decl. 14, 4. Augustin. in Ioann. evang. c. 1. tract. 7. § 6 extr. Isid. orig. 8, 9, 11.
non ante destitit virum ‥, qui eos captivos tenebat, rogando, monendo, ‥ minando, velut quibusdam ~onibus delinere, quousque eosdem ‥ absque redemptionis pretio liberos impetraret dimitti
qualescumque ~ones
peracto ‥ officio percantationis, portatur [sc. cadaver ] ad sepulcrum
præcantātĭō, ōnis, f. (præcanto), enchantement préventif : Aug. Ev. Joann. 7, 6.