praefulgeo
praefulgeo, to beam forth, shine greatly, glitter in front
Frieze-Dennison Vergil
praefulgeō, fulsī, 2, n.: to shine or glitter at the end, 8.553.
Could not find praefulget in Logeion dictionaries.
praefulget Verb: present active indicative 3rd singular of praefulgeo
prae-fulgĕo, si, 2, v. n., to beam or shine forth, to shine greatly, to glitter before or in front of (rare before the Aug. per.).
- I Lit.: nitor smaragdi collo praefulget tuo (sc. pavonis), Phaedr. 3, 18, 7: equus praefulgens unguibus aureis, Verg. A. 8, 553: equitatus phaleris praefulgens, Gell. 5, 5, 3.—
- II Trop.: ne splendore praefulgeant, shine or glitter too much, Auct. Her. 3, 19, 32: militarium (rerum) praefulgent nomina, Vell. 1, 14, 1: praefulgebant Cassius atque Brutus, Tac. A. 3, 76: Poppaeus Sabinus consulari decore praefulgens, id. ib. 13, 45: enituit et praefulsit decori et honesti dignitas, Gell. 12, 5, 7.
prae-fulgeo, fulsī, ēre, hervorleuchten, -schimmern, -blitzen, I) eig.: nitor zmaragdi prae-fulget collo tuo, Phaedr.: pellis praefulgens unguibus aureis, Verg. – II) bildl.: A) im allg.: militarium (rerum) et causae et auctores ex ipsarum praefulgent nomine, Vell.: consulari decore praefulgens, Tac.: praefulsit honesti dignitas, Gell. – B) prägn., zu stark hervorschimmern, splendore (Ggstz. occaecari tenebris), Cornif. rhet. 3, 32.
See: praefulgere
præfulgĕō, (13) fulsī, ēre, intr., briller en avant : Virg. En. 8, 553 ; Gell. 5, 5, 3 || [fig.] briller en vedette, se faire remarquer : Tac. Ann. 3, 76 ; 13, 45 ; Gell. 12, 5, 7.
- 1. (poët.) fel schitteren, blinken, glanzen; ➤ pellis praefulgens unguibus aureis;
- 2. (postklass.) (metaf.) zich onderscheiden, uitblinken (in: abl.) [consulari decore].
prae-fulgeō —, —, ēre,
- to beam forth, shine greatly, glitter in front: praefulgebat huic triumphus, L.: Nitor smaragdi collo praefulget tuo (sc. pavonis), Ph.: equus praefulgens unguibus aureis, V.: triumphali decore, Ta.