praefractus
praefractus, rude, abrupt
praefractus, a, um, Part. and P. a., from praefringo.
praefrāctus, a, um, PAdi. m. Compar. (von praefringo), I) abgebrochen, schroff in der Schreibart, Thucydides praefractior, Cic. or. 40. – II) unbiegsam von Charakter, streng (vgl. unser »es mag biegen oder brechen«), rücksichtslos, Aristo Chius praefractus, ferreus, Cic. Hortens. fr. 28. p. 59 Kays.: praefractius perseverantiae exemplum, Val. Max. 3, 8. ext. 2: Charondae praefractior et abscisior iustitia, Val. Max. 6, 5. ext. 4.
præfrāctus, (15) a, um, p.-adj. de præfringo || -tior Cic. Or. 48, brisé avant la fin, tronqué [en parl. de lʼécrivain et de sa phrase] || opiniâtre, obstiné, sévère, inflexible : Val. Max. 6, 5, 4.
praefractus , a, um. part. p. v. praefringo.
先破者。固執者。Auctor praefractior 文不暢順之書。
Suggest a Translation
See an image
先破者。固執者。Auctor praefractior 文不暢順之書。
Suggest a Translation
See an image
praefrāctus adj.with comp.
- P. of praefingo. —Of style, rude, abrupt: Thucydides praefactior. —Of character, unyielding: Aristo.