praegravo
praegravo, to press heavily upon, oppress with weight, encumber
prae-grăvo, āvi, ātum, 1, v. a., to press heavily upon, to oppress with weight, to encumber (perh. not before the Aug. period).
- I Lit.: exonerare praegravante turbā regnum cupiens, Liv. 5, 34: praegravata telis scuta, burdened, heavy, id. 7, 23: caper praegravantibus auribus, drooping, Col. 7, 6.—
- B Transf., to exceed in weight, preponderate: ne praegravet fructus parte aliquā, Plin. 17, 22, 35, § 184.—
- II Trop., to weigh down, depress: qui praegravat artes, Infra se positas, qs. presses them down by his own superiority, Hor. Ep. 2, 1, 13.—
- B To preponderate: cito apparebit, pars civitatis deterior quanto praegravet, Sen. Clem. 1, 24, 1; Suet. Caes. 76.
prae-gravo, āvī, ātum, āre, I) v. tr. überaus belasten, durch sein Gewicht niederdrücken, -niederziehen, A) eig.: praegravata inhaerentibus (telis) scuta, Liv.: praegravato capite saepius, quam consuevit, Colum. – B) bildl.: 1) im allg., zu schwer auf jmd. lasten, jmd. zu seinem Nachteile belästigen, durch sein Gewicht nieder-, zu Boden drücken, ne quem tributorum sarcina praegravaret, Amm.: dantem et accipientem, Liv.: animum, Hor.: exonerare praegravante (überlästigen) turbā regnum, Liv. – 2) insbes. = καταβρίθω, durch seine Vorzüge niederdrücken, überwiegen, artes infra se positas, Hor.: omnes oras Bithyniae pectus Hannibalis praegravasset, Val. Max. – II) v. intr. = das Übergewichthaben, A) eig.: ne praegravet fructus parte aliquā, Plin.: caper flaccidis et praegravantibus auribus, niederhängenden, Colum. – B) bildl., überwiegen, überwiegend sein, pars civitatis deterior quanto praegravet, Sen. de clem. 1, 2, 4: praegravant cetera facta dictaque eius, Suet. Caes. 76, 1.
See: praegravare
prægrăvō, (13) āvī, ātum, āre, ¶ 1 tr., surcharger : Liv. 5, 34 ; 7, 23 || dépasser en poids : Plin. 17, 184 || [fig.] éclipser, écraser : Hor. Ep. 2, 1, 13 ¶ 2 intr., être prépondérant, a) avoir trop de poids : prægravantes aures Col. Rust. 7, 6, oreilles trop pesantes = pendantes ; b) lʼemporter : Sen. Clem. 1, 24, 1 ; Suet. Cæs. 76.
- 1. zeer belasten, bezwaren [scuta telis];
- 2. (metaf.) neerdrukken, hinderen, overheersen [animum; artes]; II. intr. (postklass.) (metaf.) zwaar wegen, het overwicht hebben; ➤ praegravant cetera facta dictaque eius (Suet.).
praegravo , as, are.
上大馱。付大任。壓。 Corpus praegravat anumum vitiis 身之罪壓靈。
Suggest a Translation
See an image
上大馱。付大任。壓。 Corpus praegravat anumum vitiis 身之罪壓靈。
Suggest a Translation
See an image
prae-gravō —, ātus, āre,
- to press heavily upon, oppress with weight, encumber: exonerare praegravante turbā regnum, L.: praegravata telis scuta, burdened, L.—Fig., to burden, oppress, weigh down: dantem et accipientem, L.: animum, H.: artīs Infra se positas, press down by his superiority, H.