praemiare

praemiare [ML; CL as dep.] , to reward: a  (person); b (act or abstr.); c (absol.). a Deum ‥ justissime punire malos et ~iare bonos certissimum est Gros. 155; magister, quem convenit propter suos labores prolixiores amplioribus stipendiis ~iare G. S. Alb. II 493; foret contrarium racioni, quod viventes voluptuose per totam hanc vitam sine penitencia ~iabuntur post hanc vitam cum sanctis Wycl. Ver. II 56; ~iabit vos Dominus ‥ cum sero tempus solucionis pervenerit, denario pro laboribus adoptato Reg. Whet. II 382; Justitia ‥ numquam nos deserit, sed quos aliquando pro meritis, cum non fuerint, ~iare non poterit, punire tunc pro crimine non desistit Fortescue NLN I 39.  b 1337 gerentes in votis expertam gratitudinis vestre constanciam cum ea que regiam decet munificenciam retribucionis exuberantia ~iare adeo quod debebitis merito contentari RScot 516a; 1338 affectantes gratitudinem vestram ‥ prout regiam decet magnificenciam ~iare Foed. V 17; omnes ‥ leges racionales presupponunt justiciam esse ~iandam Holcot Wisd. 102; tanti principis industriam merito ~iandam persenciens Ps.-Elmh. Hen. V 55.  c semper ‥ citra merita puniens et ultra ~ians Gir. GE I 34 p. 108.