praemunitio
praemunitio, a fortifying beforehand, preparation
praemūnītĭo, ōnis, f. [praemunio, II. B.], a fortifying or strengthening beforehand.
- I In gen., Ambros. de Isaac et Anim. 4, 37.—
- II Trop., rhet. t. t., = προπαρασκευή, of an orator, who prepares the minds of his hearers for what he has further to say, a preparation, premunition: sine ullā praemunitione orationis, Cic. de Or. 2, 75, 304; 3, 53, 204; Quint. 9, 2, 17.
praemūnītio, ōnis, f. (praemunio), das Vorbauen, die Verwahrung, a) übh., Ambros. de Isaac et anim. 4. § 37. – b) als rhet. Fig. = προκατάληψις, προθεραπεία, sine ulla praemunitione orationis, ohne irgendwie vorzubauen, sich zu verwahren, Cic. de or. 2, 304. – absol., Cic. de or. 3, 204. Quint. 9, 2, 17.
docuit me Parisius ‥ oris mei tam nimium esse fetorem ut vobis molesta fieret presencia mea. ‥ in retribucionem hujus ~onis et alias exhibite fidelissime cure
mira ‥ sequentis eventus ~o
factum credimus ad ~onem gentium regionis, ut plagam Danorum, que proxime secuta est, possent evitare
~ones divinitus fiebant ‥ secundo premunivit eum quidam Hibernicus cum adjeccione signorum secretissimorum
qui respondit, quod fieri non debuit, quia pactum de terna ~one non servavit
habebunt ~onem de termino xl dierum
ita quod ‥ homines ‥ bene arraiati et armati prompti sint et parati ex ~one trium dierum
omnes illi qui ‥ prosequi presumpserint personales citaciones contra aliquem de regno nostro ‥ in curia Romana ‥ habeant spacium duorum mensium per ~onem eis faciendam
sagittarios fore promptos infra quatuor menses post debitam ~onem per nos ‥ fiendam
ad visitandum ‥ monasterium de G. ‥ juxta assignacionem et ~onem nostras
præmūnītĭō, ōnis, f. , protection : Ambr. Isaac 4, 37 || préparation, précaution oratoire : Cic. de Or. 2, 304 ; 3, 204.
praemūnītiō ōnis, f
- praemunio, a fortifying beforehand, preparation: orationis.