precatus
prĕcātus, ūs, m. [precor],
- a prayer, request (poet, and post-class.), Stat. Th. 10, 71: concordi precatu tentare aliquid, Amm.24, 6, 5: dabitur precatui tuo, Sid. Ep. 8, 15: precatibus efficacissimis obtinere, id. ib. 9, 3.
precātus, ūs, m. (precor), die Bitte, das Gebet, Stat. silv. 5, 2, 81 u. Theb. 11, 103. Amm. 24, 6, 5. Sidon. epist. 4, 2, 3: Plur., Stat. Theb. 10, 71.
quapropter nobilis quaedam matrona æthelwynn nuncupata quodam momentulo vocavit eum familiari ~u ad se, quatenus ille ‥ stolam sibi ‥ praepingeret
concessu ‥ atque ~u illius Godwyni heremite quatinus eundum locum ‥ in elemosina pro redemptione animarum ‥ possideant
precor, -aris ‥ unde ‥ hic ~us, -ui
unde consilio habito, ~u baronum tandem adquievit
maxima, praecipuum quae gestas numine nomen, / addere suffragium mater dignare precatu
deprecor ut, quem praecepti vestri torcular deprimit, ~us adsiduae orationis infundet
orante ‥ et genu flectente preclaro sacerdote cum clero in littore, quorum ~u horam accessionis regressus maris estus famulante sinu nautas excepit
obtentus, ~us, qui opponitur inter nos et Deum
quo fit, ut animatis cordibus sumptaque orandi fiducia, Christi pietatem benignis ~ibus singuli attemptare jam ultra non differant
1 prĕcātus, a, um, part. de precor || passivt , prié, imploré : Juvenc. 3, 85.
2 prĕcātŭs, ūs, m. , action de prier, prière : Stat. Th. 11, 103 ; S. 5, 2, 81.
Precaria 1.Charta Adalberti Comit. Viromand. apud Mabillon. tom. 3. Annal. Bened. pag. 719 :
In his ergo Deo sanctoque martyri Quintino datis rebus nullus heredum... non comes seu vicecomes, nec cujuslibet ingenuitatis homo, aliquid amodo accipiat causa consuetudinis seu advocationis, non bannum, non justitiam, non districtionem, nisi fideli Precatu ipsius abbatiæ abbatis.Vide supra Precatio 1.