precatorius
prĕcātōrĭus, a, um, adj. [precator],
- of or belonging to petitioning, precatory: ars, Don. Ter. Phorm. 142.
precātōrius, a, um (precor), zum Fürbitten dienend, ars, Donat. Ter. Phorm. 1, 2, 92.
precor, -aris ‥ inde ‥ ~ius, -a, -um
rogabat ‥ Pharisaeus Dominum ut manducaret cum illo ‥ [et ] non desiit ‥ votis ~iis ut veniat optare, dicens
mittuntur proci ad dominam, mittuntur dona regalia, mittuntur etiam verba ~ia
admonitoriam vel precotoriam [corr. in MS: ~iam ] epistolam æthelbaldo regi Mercionum ‥ transmisi
vestrae pietati per ~ias nostrae parvitatis litteras hunc presbyterum Fordradum ‥ diligentissime commendo
convocatis ‥ partibus apud Oxneford, receperunt judices literas ~ias a domino rege, ut negocium illud poneretur in respectum
P. ‥ sacrista ‥ habet litteras ~ias domino pape quod eidem salubriter providere curet. ‥ habet etiam litteras ~ias omnibus cardinalibus ‥. et habet litteras petitionis domino imperatori directas, quod
~ium ad recipiendum a mercatoribus de Pistorio quasdam litteras in curia Romana
omnia ~ia mea vulgariter dictabeydes tam corall’ quam de argento
prĕcātōrĭus, a, um (precor), qui concerne la prière : Don. Phorm. 1, 2, 92.