primipilarius
prīmĭpīlārĭus, ii, m. [primipilus], i. q. primipilaris,
- the centurion of the first maniple of the triarii (post-class.), Spart. Jul. 5; id. Nig. 2.
prīmipīlārius, a, um (primipilus, s. 1. pīlus) = primipilaris no. II, ordo, Cod. Theod. 13, 5, 14. – subst. = primipilaris no. I, B, 1, Spart. Did. Iul. 5, 1 u. Pesc. Nig. 2, 4. Cod. Theod. 7, 20, 12. § 3. – ➳ Bei Sen. de const. sap. 18, 4. jetzt primipilari (Dat.).
prīmĭpīlārĭus, a, um, primipilaire : Cod. Th. 13, 5, 14 || subst. m. = primipilaris Cod. Th. 7, 20, 12.
Viriliterque pugnantibus Alemannis tandem ex parte Francorum comes Emicho, qui cæterorumVide Spartianum in Pescen. Nigr. Calmet. tom. 1. Histor. Lothar. inter Probat. col. 5. et Gloss. med. Græc. col. 1229.Primipilarius erat, lethali sauciatus vulnere, occubuit.