progigno
progigno, to beget, bear, bring forth
prōgignō, genuī, genitus, 3, a.: to beget; bear, bring forth, 4.180.
prō-gigno, gĕnŭi, gĕnĭtum, 3, v. a.,
- to beget, bear, bring forth, produce (rare but class.): neque natus est neque progignetur, Plaut. Truc. 4, 1, 1 (699): in seminibus vis inest earum rerum, quae ex iis progignuntur, Cic. Div. 1, 56, 128: illam terra parens Progenuit, Verg. A. 4, 180: te saevae progenuere ferae, Ov. H. 7, 38: sensum progignere acerbum, Lucr. 4, 670: novos motus rerum, id. 2, 81: quia nolebam ex me morem progigni malum, Plaut. Ps. 1, 5, 77 (491); v. Ritschl ad h. l.: Eurotae progignunt flumina myrtus, Cat. 64, 89.
prō-gīgno, genuī, genitum, ere, hervorbringen, erzeugen, gebären, Plaut., Cic. u.a. – bildl., quia nolebam ex me morem progigni malum, kein böses Beispiel geben wollte, Plaut. Pseud. 492. – ➳ progenitur, Paul. Dig. 38, 10, 10. § 17.
prōgignō, (13) gĕnŭī, gĕnĭtum, ĕre, tr., engendrer, créer, mettre au monde : Pl. Truc. 699 ; Cic. Div. 1, 128 || produire : Pl. Ps. 492 ; Lucr. 4, 670 ; Cic. Off. 3, 66.
- 1. verwekken, voortbrengen [Dardanum];
- 2. (metaf.) veroorzaken, voortbrengen [novos motus rerum]; — pass. ontstaan.
prō-gīgnō genuī, —, ere,
- to beget, bear, bring forth: res, quae ex iis (seminibus) progignuntur: Illam terra parens Progenuit, V.: te saevae progenuere ferae, O.