progenitor
progenitor, the founder of a family, an ancestor, progenitor
prōgĕnĭtor, ōris, m. [progigno],
- the founder of a family, an ancestor, progenitor (very rare; not in Cic. or Caes.): si tui veretur te progenitoris, Att. ap. Non. 497, 2: Eurysthenes progenitor majorum suorum, Nep. Ages. 7, 4: deūm, Val. Soran. ap. Aug. Civ. Dei, 7, 11; Ov. M. 11, 319; plur., Isid. Orig. 9, 6, 22; Vulg. 2 Tim. 1, 3.
prōgenitor, ōris, m. (progigno), der Stammvater, Ahnherr, pr. tuus, Acc. tr. 76: pr. maiorum suorum, Nep. Ages. 7, 4: deûm pr., Val. Soran. b. Augustin. de civ. dei 7, 11 (vgl. ibid. 7, 13): et forti genitore et progenitore Tonanti esse satam prodest? Ov. met. 11, 319: Plur., progenitores, Isid. orig. 9, 6, 22.
incognita ~oribus suis regna caelorum sperare didicit
illam ‥ huc invitant ipsi ~ores sui reges
etsi a ~oribus carnis tue acceperis carnem, pariter et animam accepisti?
Christi ‥ secundum carnem ~ores
sicut aliqui vel aliquis ~orum nostrorum, quondam regum Scocie ea ‥ tenuerunt(
prōgĕnĭtŏr, (16) ōris, m. (progigno), aïeul, ancêtre : Acc. Tr. 76 ; Nep. Ages. 7, 4 ; Ov. M. 11, 319.
prōgenitor ōris, m
- pro+GEN-, the founder of a family, an ancestor, progenitor: maiorum suorum, N.: progenitore comanti Esse sata, O.