prognatus
prognatus, born, descended, sprung
prō-gnātus, a, um, Part. [gnatus, natus, from nascor], born, descended, sprung from some one; of children or descendants.
- I Lit.: CORNELIVS LVCIVS SCIPIO BARBATVS GNAIVOD PATRE PROGNATVS, first Epitaph of the Scipios; SO, PROGNATVM PVBLIO, ninth Epitaph of the Scipios: corpore Tartarino (i. e. Chao) prognata Paluda virago (i. e. Minerva, Aër), Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 37 Müll. (Ann. v. 510 Vahl.): Sosiam Davo prognatum patre, Plaut. Am. 1, 1, 209 (361): a meo patre prognatus, id. Men. 5, 9, 20 (1079): bonis prognatam, Ter. Phorm. 115; Hor. S. 1, 6, 78; 1, 2, 70: Romulus deo prognatus, Liv. 1, 40.—As subst.: prōgnātus, i, m., a child, descendant (ante-class.): parentes, Patria et prognati, children, Plaut. Am. 2, 2, 20 (652): Herculei prognati, the descendants of Hercules, Plaut. Cas. 2, 6, 46 (398); cf.: Tantalo prognatus, Pelope natus, i. e. Atreus, grandson of Tantalus, Cic. Tusc. 3, 12, 26: ex Cimbris Teutonisque prognati, Caes. B. G. 2, 29: Galli ab Dite patre prognati, id. ib. 6, 18: Venere, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 15, 2: Delphis prognatus Pythius Apollo, Naev. Bell. Punic. 2, 20: quali genere prognatus? Plaut. Aul. 2, 2, 35 (212): Castor gaudet equis, ovo prognatus eodem Pugnis, Hor. S. 2, 1, 26.—
- II Transf., of plants, sprung or grown forth: Peliaco quondam prognatae vertice pinus, Cat. 64, 1: harundines in palude prognatae, Plin. 9, 16, 23, § 56.
prōgnātus, a, um (Partic. v. pro[g]nascor), entsprossen, gewachsen, entstanden, I) v. Lebl., bes. v. Gewächsen, Peliaco quondam prognatae vertice pinus, Catull. 64, 1: arundines in palude prognatae, Plin. 9, 56: manifestum est de mundissima parte naturae esse prognatum, Ps. Apul. Ascl. 23. – II) v. Pers., von Eltern od. Voreltern entsprossen, geboren, a) von Eltern, a me patre, Plaut.: deo, Liv.: ovo prognatus eodem (v. Pollux), Hor. – subst., prōgnātī, ōrum, m., Kinder, Plaut. Amph. 651. – b) von Voreltern abstammend, Abkömmling, Nachkomme, ex Cimbris, Caes.: ab Dite patre, Caes.: Dryante rex prognatus patre, Naev. tr. 51: Tantalo prognatus, Enn. fr. scen. 357: Menaechmus Moscho prognatus patre, Plaut.: Venere prognatus (v. Cäsar), Cael. in Cic. ep. 8, 15, 2: magno consule prognatus, Hor.: semet prognati, Sprößlinge seines Geschlechtes, Hor.: quali me arbitrare genere prognatum? Plaut. – subst., prōgnātī, ōrum, m., Nachkommen, Abkömmlinge, Herculei, Plaut. Cas. 398 sq.
prōgnātus, (12) a, um (pro, gnascor), issu de, descendant de : [avec abl.] Pl. Amph. 365 ; Hor. S. 1, 6, 78 || né [en parl. des végétaux], produit, venu : Catul. 64, 1 || prōgnātus, ī, m. , descendant : ex Cimbris Cæs. G. 2, 29, 4 ; Tantalo Enn. d. Cic. Tusc. 3, 26, descendant des Cimbres, de Tantale ; [av. ab ] Cæs. G. 6, 18, 1.
- 1. geboren, ontsproten (uit: abl.) [deo]; ➤ ~ genere summo;
- 2. afstammend (van: ab; ex) [ex Cimbris]; ➤ Gallos se omnes a Dite patre -os praedicant (Caes.).
prognatus , a, um. adj. (natus.)
後代。Tantalo prognatus 旦大錄之孫。Deo prognatus 神生者。
Suggest a Translation
See an image
後代。Tantalo prognatus 旦大錄之孫。Deo prognatus 神生者。
Suggest a Translation
See an image
prō-gnātus
adj.,
- born, descended, sprung: ex Cimbris, Cs.: ab Dite patre, Cs.: Bona bonis, T.: docere semet prognatos, his own children, H.: Romulus deo, L.: Tantalo prognatus, i. e. Atreus, grandson of Tantalus.—Of plants: Peliaco prognatae vertice pinūs, Ct.