prospector
prospector, ōris, m. [prospicio].
- Lit., one who looks out: sicut prospector videns casum proximi sui, Vulg. Ecclus. 11, 32.—
- II Trop., one that foresees, one that arranges beforehand, a provider (post-class.): deus prospector humanarum necessitatum, Tert. Or. 1: nuptiarum, id. adv. Marc. 4, 34: deus in rebus incertis prospector, Ap. Deo Socr. 16, p. 51, 12; Vulg. Ecclus. 3, 34.
prōspector, ōris, m. (prospicio), der Vorherseher, der Vorsorger, nuptiarum, Tert. adv. Marc. 4, 34: humanarum necessitatum, Tert. de orat. 1. – deus in rebus incertis pr., Apul. de deo Socr. 16.
Henricus secundus ‥ in cunctis agendis ~or providus et moderator, ut ob hoc etiam, medicina ex parte modum excedente, juris et justitie dilator extiterit
prōspectŏr, ōris, m. (prospicio), celui qui pourvoit : Tert. Marc. 4, 34 ; Apul. Socr. 16.