pusillitas
pŭsillĭtas, ātis, f. [pusillus],
- littleness, smallness (post-class.), Tert. adv. Herm. 14: intellegentiae, Lact. Opif. D. 1: animi, id. ib. 6, 17, 17: meae pusillitatis auctoritas, Hier. Ep. 152.
pusillitās, ātis, f. (pusillus), die Kleinheit, Eccl. (vgl. Bünem. Lact. 6, 17, 17): pus. fidei, Kleingläubigkeit, Eccl.
de principio libri Genesis ‥ multi multa dixere ‥ sed praecipue, quantum nostra ~as ediscere potuit, Basilius Caesariensis
coeperunt fratres instantius meae ~ati incumbere ut eorum ferventi desiderio satisfacerem
cum haec ~atem meam persuadeant parere jussioni tuae ‥
ad vestram ‥ excellenciam velut ad petram refugii ‥ ~as confugit clericalis
pŭsillĭtās, ātis, f. (pusillus), petitesse [fig.], faiblesse : Tert. Herm. 14.
Pusillanimitas, segnitia. Epist. Johan. de Monsterolio apud Marten. tom. 2. Ampl. Collect. col. 1446 :
Qui nihilo magis illud efficere potuisset, quam inermi Pusillitati subesset centum armatos duobus digitis debellare.
Multa posteris ingenii sui monimenta reliquere, sed præcipue, quantum nostra Pusillitas edicere potuit, Basilius Cæsariensis.Utuntur passim Scriptores Ecclesiastici, Tertull. adv. Hermog. cap. 14. lib. de Resurr. carnis cap. 6. Hieron. Epist. 152. et alii.