pusillanimis
pŭsillănĭmis, e, adj. [pusillus - animus],
- faint - hearted, timid, pusillanimous (post-class.): pusillanimes consolari, Vulg. 1 Thess. 5, 14; Tert. Fug. in Pers. 9; Claud. Mam. Stat. Anim. 1, 20; Sid. Ep. 7, 17 fin.
pusillanimis, e, u. pusillanimus, a, um (pusillus u. animus), kleinmütig, Eccl.
illa aliquando inibi fortius firmavit de pessimis, aliquando vero lenius, ut sibi videbatur, modum inposuit ~is
pusillanimis trux desperatio mentis / opprimit incautum obtentu rancoris amari
nolite ~es esse in tribulatione
maturus animus / portat onus quod portare nequit pusillanimus
comes Mellensis ‥ magnanimus ore, ~is corde
Domino permittente, magis solito plures angit, et precipue divino cultui deditos ~es deprimit, et titubantes subvertit
virginem puellam, omnium creaturarum ante hoc pusillanissimam [sic ]
consolantur ~es ‥ ecce opus Christi consolacio pussillanimum
~orum more stolidorumque
qualis ‥ fuit et quam clamosa ~ium lamentatio
a cowerd , ‥ ~is
Philippus, quanquam in se miles animosus et audax, ~i tamen suorum consilio ‥ ad sua reverti ‥ preelegit
ceteris omnibus ~i silentio torpentibus
fabricam nove ecclesie ‥ Ricardus [episcopus Batoniensis ] ‥ ausu non ~i inchoavit
pŭsillănĭmis, e (pusillus, animus), pusillanime : Sid. Ep. 7, 17.
ad misericordiam motus. Vita S. Gudilæ Virg. cap. 3 :
Pro cujus incommodo, compassione et pietate Dei virgo: ubi Bollandus,Pusillanimis facta
id est mota ad commiserationem. Teutonicus Idiotismus,
ad lachrymas pronusac