pusio
pusio, a little boy
pūsĭo, ōnis, m. [pusus].
- A little boy, Cic. Cael. 15, 36; id. Tusc. 1, 24, 57; Juv. 6, 34; Arn. 7, 215; Hier. Ep. 54, 4.—
- II Transf., a youth, lad: bellissimus, a pretty lad, Ap. Met. 9, 7, 14.
pūsio, ōnis, m. (pusus), der kleine Knabe, das Knäblein, Cic. u.a.: parvuli od. pueruli pusiones, Arnob. – scherzh. von einem Jünglinge, bellissimus ille pusio, saubere Bube, Bursche, Apul. met. 9, 7. – Pusio als Eigenname, Plin. 7, 75. Solin. 1, 88.
celeri sermone fatere / quid tibi veridico videatur in hoc pusione
septem circiter annorum tunc puer fuisse describitur ‥ tenellus ~io somno pregravante equo delabitur
carne caret mater, pusio carne pater
ipso momento quo, partu laxato, in vitam effusus ~io humum attigit
ibi ~io, Grecis et Latinis eruditus litteris, brevi mirandus ipsis enituit magistris
nil canescentibus intendo cudere, / sed pusionibus qui volunt ludere
puseo, gracilis puer
hic infans, hic pucio, hic puer, A.a chylde
~o, A.a snevelard
1 pūsĭō, (14) ōnis, m. (pusus), petit garçon : Cic. Cæl. 36 ; Tusc. 1, 57.
Bachon, in Glossar. Lat. Gall. ex Cod. reg. 7692.
pūsiō ōnis, m
- 3 PV-, a little boy, C., Iu.