raca
1. rāca, s. rācāna.
2. raca (אקר), eitler Wicht, ein Schimpfwort, Vulg. Matth. 5, 22. Augustin. de doctr. Chr. 2, 11, 16.
racha, inanis
interjectiois betwuxaworpennyss ‥ racha,geswutelað æbylignysse
tollamus iram, tollamus raca et fatue prorsus abscindamus a linguis et cordibus nostris
1 rāca, æ, f. , v. racana : Cod. Th. 14, 10, 3.
2 raca, [mot hébreu], pauvre individu : Vulg. Matth. 5, 22.