raro
raro, seldom, rarely, now and then
rārō, adv., v. rarus fin.
rārō, Adv. (rarus), selten, hier und da, nur zuweilen (Ggstz. saepe), Cic. u.a.: verb. admodum r., Cic. fr., r. admodum, Quint.: r. umquam, Quint.: ita r., Cic.: sic r., Hor.: tam r., Ov.: quam r., Plaut.: perquam r., Plin. – quod si rarius fiet, quam tu exspectabis, Cic.: rarius elucere (Ggstz. densius), Cic. – rarissime accĭdere, Colum.: non affari nisi rarissime, Suet.: rarissimo sustinere, Apul. met. 5, 10.
rārō (10) (rarus), dʼune façon clairsemée, rarement, par-ci, par-là : Cic. de Or. 3, 153 ; Nat. 3, 69 ; rarius Cic. Fam. 1, 7, 1 ; rarissime Col. Rust. 5, 5, 7 ; Suet. Claud. 3.
rārō adv.with comp.
- rarus, seldom, rarely, now and then: id, quod raro fit: evenire: vinum aegrotis prodest raro: Raro antecedentem scelestum Deseruit poena, H.: si rarius fiet, quam, etc.