rarenter
rārenter, adv., v. rarus fin.
rārenter, Adv. (rarus), alt = raro, selten, nur zuweilen, Liv. Andr. tr. 24. Enn. fr. scen. 104. Caecil. com. 135 u. 183. Pompon. com. 45. Nov. com. 24. Cato r.r. 103 (vgl. Charis. 217, 14). Varro b. Gell. 2, 25, 8. Fab. Pict. b. Gell. 10, 15, 4. Gell. 17, 8, 8. Apul. flor. 8. p. 10, 3 Kr. u. 17. p. 26, 7 Kr. Boëth. inst. arithm. 1, 20.
rārentĕr, (15) c. raro : Cato Agr. 103 ; [emploi arch.] cf. Non. 515, 23 ; Char. 217, 14 ; Gell. 10, 15, 4 ; 17, 8, 8.
Rare, raro, in eadem Amalthea. Occurrit in Vita S. Marculfi, tom. 1. Maii pag. 73. et apud nonnullos e veteribus Latinis. Vide Nonium cap. 2. num. 732.