raucio
raucio, no perf., sum, 4, v. n. [raucus],
- to be hoarse: rausuro tragicus qui carmina perdit Oreste, Lucil. ap. Prisc. p. 907 P.
raucio, rausī, rausum, īre (raucus), heiser sein, Praes. βραγχιᾷ, raucit, Gloss. II, 169, 17: Praes., Perf. u. Sup. bei Prisc. 10, 49 u. 53: Part. Fut. rausuro, Lucil. 567.
raucĭō, rausī, rausum, īre (raucus), intr., c. raucesco : Lucil. Sat. 567 ; Prisc. Gramm. 10, 49.