recavus
rĕ-căvus, a, um, adj.,
- hollow or arched inward, concave (late Lat.): speculum, Prud. στεφ. 11, 186: palatum, id. Psych. 421: laquearia, Paul. Nol. Carm. 28, 408.
re-cavus, a, um, nach innen hohl, Eccl. – subst., recavum, ī, n., die Hohlung, maris (= τὸ κοῖλον τοῦ ὠκεανοῦ), Avien. phaen. 1279.
rĕcăvus, a, um, creux, concave : Prud. Psych. 421.
Convexus, in Onomastico ad calcem tomi 4. SS. Junii. Alias idem est quod Concavus. Prudentius Psychom. v. 423 :
Recavo misceret labra palate.