redono
redono, to give back, restore, return
rĕ-dōno, āvi, 1, v. a., to give back again, restore, return (only in Hor.). *
- I In gen.: quis te redonavit dis patriis, Hor. C. 2, 7, 3.— *
- II To give up, resign: graves Iras et invisum nepotem Marti redonabo, Hor. C. 3, 3, 33.
re-dōno, āvī, āre, I) alqm alqā re, jmd. mit etw. beschenken, quis te redonavit dis patriis, Hor. carm. 2, 7, 3: quem homo reddere noluit, Dominus suo munere redonabit, Greg. Tur. hist. Franc. 6, 8. – II) red. alqd od. alqm alci = jmds. Verlangen als einem berechtigten nachgebend ihm etwas schenken, graves iras et invisum nepotem Marti redonabo, dem M. zu Gefallen vom verderblichen Zorn u. vom verhaßten Enkel absehen, Hor. carm. 3, 3, 33.
rĕdōnō, (15) āvī, āre, tr., ¶ 1 gratifier de nouveau aliqua re aliquem : Hor. O. 2, 7, 3 ¶ 2 faire lʼabandon, aliquid alicui, de qqch., à qqn : graves iras Marti redonabo Hor. O. 3, 3, 33, je ferai à Mars le sacrifice de ma violente colère.
re-dōnō āvī, —, āre,
- to give back, restore, return: te Dis patriis, H.: gravīs Iras Marti redonabo, i. e. for the sake of Mars will give up, H.