refodio
rĕ-fŏdĭo, fōdi, fossum, 3, v. a.,
- to dig up or dig out again (post-Aug.): summas radices, Col. 2, 2, 28; 3, 11, 4: solum quam altissime, Plin. 19, 5, 27, § 88: Orestis corpus, id. 7, 16, 16, § 74: latices refossae, Luc. 4, 242: litora refossa, Flor. 4, 8.
re-fodio, fōdī, fossum, ere, I) aufgraben, umgraben, solum quam altissime, Plin. 19, 88: litora, Flor. 4, 8, 6: tellurem, Lucan. 4, 292. illud de integro refodi debet, Colum. 4, 32, 4. – II) ausgraben, herausgraben, radices, Colum. 2, 2, 28 u. 3, 11, 4: inferos, Plin. 2, 158: Orestis corpus, Plin. 7, 74.
rĕfŏdĭō, fōdī, fossum, ĕre, tr., creuser : Plin. 19, 88 || mettre à nu en creusant : Plin. 7, 74 || déterrer, arracher : Col. Rust. 2, 2, 28.
- 1. omspitten [solum];
- 2. uitgraven [radices], opgraven [corpus];