remurmuro
remurmuro, to murmur back, remurmur
remurmurō, 1, a.: to give back a murmur; resound, 10.291.
rĕ-murmŭro, āre, v. a. and n., to murmur back, remurmur (poet.).
- I Lit.
- A Neutr.: remurmurat unda, Verg. A. 10, 291: pinus remurmurat, Stat. S. 5, 1, 153. —
- B Act.: carmina remurmurat echo, Calp. Ecl. 4, 28. —
- II Trop., to murmur back, object: si quis quid remurmurat, Front. Ep. ad Amic. 2, 6.
re-murmuro, āre, entgegenmurmeln, -rauschen, I) intr.: nec fracta remurmurat unda, Verg. Aen. 10, 291: pinus nulli spoliata remurmurat aurae, Stat. silv. 5, 1, 153. – II) tr.: a) eig.: carmina remurmurat echo, Calp. 4, 28. – b) übtr., widersprechend dagegenmurmeln, si quis quid remurmurat aut deprecatur, Fronto ep. ad amic. 2, 7 (6) in.
rĕmurmŭrō, (16) āvī, ātum, āre, ¶ 1 intr., répondre par un murmure, murmurer, retentir : Virg. En. 10, 291 ¶ 2 tr., répéter, redire tout bas : Calp. Ecl. 4, 28 || murmurer une objection, un reproche : Fronto Ep. ad amic. 2, 6.
re-murmurō —, —, āre,
- to murmur back, remurmur: nec fracta remurmurat unda, V.