renuntius
rĕnuntĭus, ii, m. [renuntio],
- one who brings back intelligence, a reporter (anteand post-class.), Plaut. Trin. 2, 1, 22 (244); Cod. Th. 3, 7, 1.
re-nūntius, iī, m., der Wiederberichter, nuntii, renuntii, v. Laufburschen, Plaut. trin. 253: nuntii renuntiique, Zwischenträger, Cod. Theod. 3, 7, 1.
rĕnūntĭus, ĭī, m. , second messager : Pl. Trin. 254 ; Cod. Th. 3, 7, 1.
Nuntii, Renuntiique corrupti, leg. 1. Cod. Theod. tit. 7. lib. 3. de Nuptiis. Occurrit apud Plautum.