reprehensor
reprehensor, a blamer, censurer, reprehender
rĕprĕhensor, ōris, m. [reprehendo],
- a blamer, censurer, reprehender: restat unum genus reprehensorum, etc., Cic. Ac. 2 (Luc.), 3, 7; id. Opt. Gen. 6, 18: comitiorum, id. Planc. 3, 8: delicti, Ov. H. 17, 219: id factum non accusatore tantum, sed etiam reprehensore caruit, Val. Max. 6, 3, 9.
reprehēnsor, ōris, m. (reprehendo), der Anfechter = Tadler, der etw. besser haben od. machen will, absol., Cic. Acad. 2, 7; de nat. deor. 2, 20; opt. gen. or. 18: m. Genet., comitiorum, Cic. Planc. 8: reprehensor idem et auctor delicti, Ov. her. 17, 219: reprehensores imperfectionis (Ggstz. approbatores perfectionis), Augustin. in Galat. 12. – id factum non accusatore tantum, sed etiam reprehensore caruit, Val. Max. 6, 3, 9.
sed vos ‥ / hoc opus adversus querulos defendite scurras / reprehensorum claudentes labra loquentum
quia multi sunt ~ores vitae nostrae magis quam sectatores
repraehensori suo gratias agens, suam ad hoc responsionem edidit
gladius ‥ qui caput ‥ martyris ‥ secavit ~orem nostrum ‥ conculcabit
quidam cynicus ~or ait ‥
sed ista doctrina [sc. ecclesie ] multos habet ~ores, quod patet ex eo quod habet paucos auditores
recolo te ‥ inter orationis partes reprehensionem nominasse sed tantam confirmationum seriem audivi ut vix videatur ~ori aliquis locus relictus
rĕprĕhēnsŏr, (15) ōris, m. (reprehendo), censeur, critique : Cic. Ac. 2, 7 ; Planc. 8.
reprehēnsor ōris, m
- reprehendo, a blamer, censurer, reprehender: comitiorum: delicti, O.