restaurator

rēstaurātor, ōris, m. [restauro],

• a renovator, Inscr. Fabr. 3, 297 al.

restaurātor, ōris, m. (restauro), der Wiederhersteller eines Bauwerkes usw., Corp. inscr. Lat. 6, 467: thermarum hiemalium, ibid. 11, 4096: huius urbis, ibid. 8, 898: orbis terrarum, ibid. 8, 896.

restaurator [CL], rebuilder, restorer. b (med.) restorer of health, healer; c (fig.). non sub Salamonem conditorem ‥ templi, sub Zorobabil qui et Hesdram ~orem Theod. Laterc. 12; c1130 in amissis jure restituendis constitutus estis devotus ~or Gir. Invect. II 10; Eadgarus ‥ fuit edificator et ~or cenobiorum xv R. Niger Chr. II 138; donacionem piissimi regis Edredi ~oris Croyl. 25; Paulus ‥ prefuit, qui ~oris monasterii merito cognomen accepit Amund. II app. 302.  b c1250 ~oribus, quos nostri cyrurgicos communiter appellant Gilb. pref.; intromittat cirurgicus vel ~or pollicem suum in os et moveat mandibulam Gad. 128. 1.  c tu [Maria] genuisti mundo ~orem Anselm (Or. 7) III 20; si Deus est hic subjectum, hoc erit sub aliqua racione ejus speciali, in quantum sc. est ~or Duns Ord. I 92.

restaurātŏr, ōris, m. , restaurateur dʼune ville : CIL 8, 898.