retusus
retusus, blunted, blunt, dull
rĕtūsus, a, um, Part. and P. a. of retundo.
retūsus (retūnsus), a, um, PAdi (retundo), abgestumpft, stumpf, I) eig.: securis, Plaut.: ferrum, Verg. – II) übtr., abgestumpft, abgeschwächt, a) v. Lichte, dunkel, stella crine retuso, Claud. IV. cons. Hon. 185. – b) v. geistigen usw. Zuständen: ingenium, Cic.: fervor belli, gebrochen, Sil.: res (Plur.) geschwächt, getrübt, Sil. – cor retusum, gefühlloses, Claud. Eutr. 2, 47 (vgl. retundo a. E.).
rĕtūsus (16) (rĕtūnsus), a, um, part. de retundo || adjt , émoussé, obtus, dépourvu de pénétration : Cic. Div. 1, 79 || -sior Hier. Ep. 69, 4.
retusus , a, um. part. p. v. retundo.
Retusum ingenium 思蠢。怵。Res retusae 已敗之事。
Suggest a Translation
See an image
Retusum ingenium 思蠢。怵。Res retusae 已敗之事。
Suggest a Translation
See an image
retūsus or retūnsus
adj.
- P. of retundo, blunted, blunt, dull: ferrum, V.: Tela, O.—Fig.: ingenia.