rogitare

rogitare [CL] 1 to ask (frequently or insistently, in quot. w. dir. speech). ‘perque Dei nomen’ rogitant ‘miserere precamur’ Æthelwulf Abb. 377; quocirca te exoro, te ~o ‥ ad te ‥ acclamare non desino ‥ ‘extende brachium consolacionis’ Mir. Hen. VI II prol. p. 85. 2 to ask or entreat for something; b (w. a & abl. of person entreated). nec quod plena fides rogitabat, jure negabat / vir pius Alcuin SS Ebor 1165; consuetudo hec est apud nos, ut qui hic voluerint hospitari, hospitium ~ent caritative et non imperiose M. Par. Maj. V 344. b a rege stipem rogitans clamore frequenti Alcuin SS Ebor 295. 3 to pray (to), beseech. illum [Deum] si rogitans firmet fiducia pectus Bede CuthbV 277; parce quod ipse piam rogitans clamore Mariam Ord. Vit. VIII 3 p. 289; cum prostratus humi jaceas Christum rogitando D. Bec. 138. 4 to ask (someone to do something): a (w. inf.); b (w. ut, ne, or quod & subj.); c (absol.). a cum ‥ ille in eodem nomine ~aret fieri postulata Gosc. Edith 272; cur ‥ hanc mutationem fieri ~em exponere ‥ nec adeo est necessarium Anselm (Ep. 109) III 242. b ut ‥ juvet miserum rogitant Bede CuthbV 586; hunc genibus flexis rogitat pietate modesta / ut sibi non digno veniam donaret Æthelwulf Abb. 339; ne sis rogito ‥ / ne sis sollicitus de illa Wulf. Swith. I 325; Editha, ante mortis discrimen ~ata ut de sacro fonte hunc partum ubi nasceretur susciperet Gosc. Edith 99; rogitate Dominum / ‥ / ut detergat ‥ sordes Hil. Ronce. 1. 149; 1252 me socii rogitant ‥ / quod caligo rei clarificetur eis Garl. Tri. Eccl. 3. c efficitur summus populo rogitante sacerdos Alcuin SS Ebor 1467; Isembardus gesta temporibus Hugonis magni ‥ Adelelmo ~ante descripsit Ord. Vit. III 13 p. 140. 5 to invite (someone). hostia ‥ intranti ‥ nec sit latus ense / accinctum, nec eques intres, nisi sis rogitatus D. Bec. 1450.

rogitare

Saved

Recent