ruo
ruo, to fall with violence, rush down, fall down, tumble down, go to ruin
BWL
not in another way than if all Carthage came to ruin
to rush to one’s destruction
Frieze-Dennison Vergil
Could not find ruant in Logeion dictionaries.
ruant Verb: present active subjunctive 3rd plural of ruo
- I Neutr. (very freq. and class.).
- A Lit. Rarely of persons: caedebant pariter pariterque ruebant Victores victique, Verg. A. 10, 756; so Val. Fl. 7, 642.—Of things: ruere illa non possunt, ut haec non eodem labefacta motu concidant, Cic. Imp. Pomp. 7, 19: spectacula ruunt, fell down, tumbled down, Plaut. Curc. 5, 2, 47 (645); cf.: parietes ruunt, id. Most. 1, 2, 36 (119): lateres veteres, id. Truc. 2, 2, 50 (305); so, aedes, id. Am. 5, 1, 43 (1095); id. Most. 1, 2, 69 (152): omnia tecta (supra aliquem), Lucr. 4, 403; Liv. 4, 21, 5; Quint. 8, 3, 68 al.: altae turres, Lucr. 5, 307: moles et machina mundi, id. 5, 96: murus, Liv. 21, 11: templa deum, Hor. S. 2, 2, 104; aulaea, id. ib. 2, 8, 71: acervus, id. Ep. 2, 1, 47: murus latius quam caederetur, Liv. 21, 11: tecta in agris, id. 4, 21: silices a montibus altis, Lucr. 5, 314: alto a culmine Troja, Verg. A. 2, 290.—Poet.: caeli templa, Lucr. 1, 1105: ruit arduus aether, it rains, or the rain descends in torrents, Verg. G. 1, 324; cf. id. A. 8, 525: caelum imbribus immodicis, Mart. 3, 100, 3; cf.: caelum in se, Liv. 40, 58: ruit imbriferum ver, i.e. is ending, hastening to its close, Verg. G. 1, 313; cf.: turbidus imber aquā, id. A. 5, 695: tempestas, Tac. A. 1, 30.
- 1 Prov.: caelum ruit, the sky is falling; of any thing very improbable: Cl. Quid tum, quaeso, si hoc pater resciverit? Sy. Quid si nunc caelum ruat? Ter. Heaut. 719. —
- 2 Transf., of rapid, hasty movements, to hasten, hurry, run, rush (cf.: volo, curro): id ne ferae quidem faciunt, ut ita ruant atque turbentur, Cic. Fin. 1, 10, 34; cf. id. Att. 7, 7, 7: (Pompeium) ruere nuntiant et jam jamque adesse, id. ib. 7, 20, 1: huc omnis turba ruebat, Verg. A. 6, 305: Aeneadae in ferrum ruebant, id. ib. 8, 648: per proelia, id. ib. 12, 526: quidam inermes ultro ruere ac se morti offerre, Tac. Agr. 37: contis gladiisque ruerent, id. A. 6, 35: in aquam caeci ruebant, Liv. 1, 27 fin.: in castra fugientes, id. 24, 16, 2: in vulnera ac tela, id. 26, 44: promiscue in concubitus, id. 3, 47: eques pedesque certatim portis ruere, id. 27, 41: ad urbem infesto agmine, id. 3, 3: ad portas, Tac. A. 1, 66: ad convivium, id. H. 2, 68 fin.: per vias, id. ib. 5, 22: destinatā morte in proelium, Flor. 2, 18, 12: ruebant laxatis habenis aurigae, Curt. 4, 15, 3: de montibus amnes, Verg. A. 4, 164: flumina per campos, Ov. M. 1, 285: in Galliam Rhenus, Tac. H. 5, 19.—Poet., of time: vertitur interea caelum et ruit Oceano Nox, i.e. hastens up, sets in, Verg. A. 2, 250: revoluta ruebat dies, was advancing, hastening on, id. ib. 10, 256; cf. of the setting of the sun, Val. Fl. 1, 274; Ap. Met. 3, 16, 4.— Of sound, to break forth: antrum, unde ruunt totidem voces, responsa Sibyllae, Verg. A. 6, 44.—
- B Trop.
- 1 (Acc. to A. 1.) To fall, fail, sink (very rare): ratio ruat omnis, Lucr. 4, 507: quae cum accidunt nemo est quin intellegat, ruere illam rem publicam, Cic. Verr. 2, 5, 6, § 12: Vitellium ne prosperis quidem parem, adeo ruentibus debilitatum, by his falling fortunes, Tac. H. 3, 64: tam florentes Atheniensium opes ruisse, Just. 5, 1, 9.—
- 2 (Acc. to A. 2.) To rush, dash, hurry, hasten, run, etc. (freq. and class.): tamquam ad interitum ruerem voluntarium, Cic. Marcell. 5, 14: emptorem pati ruere et per errorem in maximam fraudem incurrere, to act hastily, commit an oversight, id. Off. 3, 13, 55; cf. Liv. 3, 11: cum cotidie rueret, Cic. Sest. 64, 133; id. Att. 2, 14, 1; Quint. 2, 20, 2: compescere ruentes, Tac. H. 1, 56; 2, 63 fin.; cf. id. ib. 2, 34: ad seditiones et discordias et bella civilia, id. ib. 1, 46: crudelitatis odio in crudelitatem ruitis, Liv. 3, 53: in servitium, Tac. A. 1, 7: in exitium, id. H. 1, 84: in sua fata, Ov. M. 6, 51: omnia fatis In pejus, Verg. G. 1, 200: quo scelesti ruitis? Hor. Epod. 7, 1: quo ruis, Verg. A. 10, 811; Ov. M. 9, 428: multos video, quā vel impudentiā vel fames duxit, ruentes, Quint. 2, 20, 2.—Poet., with inf.: quo ruis imprudens, vage, dicere fata? Prop. 4 (5), 1, 71: scire ruunt, Luc. 7, 751; Stat. Th. 7, 177; Claud. Rapt. Pros. 3, 387.—Impers. pass.: ut ferme fugiendo in media fata ruitur, Liv. 8, 24.—
- II Act., to cast down with violence, to dash down, tumble down, hurl to the ground, prostrate (except the jurid. phrase ruta caesa, perh. only poet. and in post-Aug. prose, for in the passage, Cic. Att. 2, 15, 2, seu ruet seu eriget rem publicam, ruet might be neutr.)
- A Lit.: imbres fluctusque ... frangere malum, Ruere antennas, etc., Plaut. Trin. 4, 1, 18 (837): naves (vis venti), Lucr. 1, 272: res impetibus crebris (venti), id. 1, 293: ceteros ruerem, agerem, raperem, funderem et prosternerem, Ter. Ad. 319: immanem molem volvuntque ruuntque, Verg. A. 9, 516: cumulos ruit pinguis harenae, breaks down, levels, id. G. 1, 105: sese superne in praedam, to cast one’s self upon, Ap. Flor. 1, p. 341, 6.—
- B Poet., transf., to cast up from the bottom, to turn up, throw up, rake up: cum mare permotum ventis, ruit intus harenam, casts up (syn. eruit), Lucr. 6, 726; cf.: totum (mare) a sedibus imis (venti), Verg. A. 1, 85: spumas salis aere, id. ib. 1, 35: cinerem et confusa Ossa focis, id. ib. 11, 211: atram nubem ad caelum (ignis), id. G. 2, 308: unde Divitias aerisque ruam, dic, augur, acervos, Hor. S. 2, 5, 22.
- —Hence, rŭtus, a, um, P. a., found only in the phrase rūta et caesa or rūta caesa (acc. to Varro, the u was pronounced long, although it is short in the compounds erutus, obrutus, etc.: in venditionis lege fundi ruta caesa ita dicimus, ut U producamus, Varr. L. L. 9, § 104).—In jurid. lang., every thing dug up (ruta) and cut down (caesa) on an estate without being wrought, and which is reserved by the owner at a sale; the timber and minerals: si ruta et caesa excipiantur in venditione, ea placuit esse ruta, quae eruta sunt, ut harena, creta et similia; caesa ea esse, ut arbores caesas, et carbones et his similia, etc., Dig. 19, 1, 17: in rutis caesis ea sunt, quae terrā non tenentur, quaeque opere structili tectoriove non continentur, ib. 50, 16, 241: ruta caesa dicuntur, quae venditor possessionis sui usus gratiā concidit ruendoque contraxit, Fest. p. 262 Müll.: ut venditores, cum aedes fundumve vendiderint rutis caesis receptis, concedant tamen aliquid emptori, quod ornandi causā apte et loco positum esse videatur, Cic. Top. 26, 100: dicet te ne in rutis quidem et caesis solium tibl fraternum recepisse, Crass. ap. Cic. de Or. 2, 55, 226.
B) prägn., stürzen = nieder-, herabstüzen, einstürzen, sinken, 1) eig.: a) (poet.) v. Pers.: ruebant victores victique, Verg.: nec quisquam primus ruit, Val. Flacc. – b) v. Lebl.: ruere illa non possunt, ut haec non eodem labefacta motu concĭdant, Cic.: ruunt parietes, aedes, Plaut.: ruunt templa deûm, aulaea, Hor.: ruere in agris tecta, Liv.: supra sese ruere omnia tecta, Lucr.: murus latius, quam caederetur, ruebat, Liv. – ruit alta a culmine Troia, Verg. – neve ruant caeli tonitralia templa superne, Lucr.: so ruit arduus aether (d.i. Unwetter, Regen u. dgl.), Verg.: caelum imbribus immodicis, Mart.: caelum in se, Liv.: turbidus imber aquā, Verg.: tempestas. Tac. – Sprichw., v. sehr zaghaften u. furchtsamen Menschen, Cl. Quid tum quaeso, si hoc pater resciverit? Sy. Quid si nunc caelum ruat? Ter. heaut. 719. – 2) übtr., niederstürzen, sinken, ratio ruat omnis, vita quoque ipsa concĭdat extemplo, Lucr.: quae cum accĭdunt nemo est quin intellegat, ruere illam rem publicam, Cic.: quem vocet divûm populus ruentis imperii rebus? Hor.: Vitellium ne prosperis quidem parem, adeo ruentibus debilitatum, durch Sinken, durch den Untergang des Glückes, Tac.
II) tr.: A) fortraffen, aufraffen, d.i. 1) eilig fortnehmen, a) übh.: cinerem et confusa ossa focis, Verg.: atram nubem ad caelum, emporführen, Verg. – b) = eilig zusammenraffen, -zusammenscharren, unde divitias aerisque ruam acervos, Hor. sat. 2, 5, 21 sq.; – 2) aus der Tiefe aufwühlen, a) übh.: (tauri) terram ruebant, Lucr.: cum mare permotum ventis ruit intus arenam, Lucr.: ruunt (venti) totum mare a sedibus imis, Verg.: r. spumas salis aere, v. Schiffenden, Verg. – b) in der jurist. Sprache der t. t., rūta et caesa und asyndet. rūta caesa, alles, was auf einem Grundstücke ausgegraben (ruta) u. gefällt (caesa) worden ist, ohne verarbeitet worden zu sein, u. vom Besitzer beim Verkaufe zurückgehalten wird, rohes Material, Cic., Crass. (bei Cic.) u. ICt. (wegen des hier langen u s. 1. VarroLL. 9, 104).
B) etw. niederreißen, niederstürzen, imbres fluctusque frangere malum, ruere antennas, scindere vela etc., Plaut. – naves (vis venti) ruit, Lucr.: ceteros ruerem, agerem, raperem, tunderem et prosternerem, Ter.: immanem molem volvuntque ruuntque, Verg.: cumulos ruit pinguis arenae, zerschlägt, ebnet, Verg. – refl. in praedam superne sese, sich herabstürzen, Apul. flor. 2. p. 2, 19 Kr.
I intr. A, se précipiter, se ruer, sʼélancer, ¶ 1 a) [en parl. des pers. et des anim.] Cic. Fin. 1, 34 ; Att. 7, 7, 7 ; 7, 20, 1 ; Liv. 1, 27, 11 ; Tac. Agr. 37, etc.; b) [cours dʼeau] Virg. En. 4, 164 ; Tac. H. 5, 19 ; Ov. M. 1, 285 ; c) [paroles de la Sibylle] Virg. En. 6, 44 ; d) [la nuit, le jour] Virg. En. 2, 250 ; 10, 256 ¶ 2 [fig.] a) ad interitum voluntarium Cic. Marc. 14, courir volontairement à la mort ; crudelitatis odio in crudelitatem Liv. 3, 53, 7, par haine de la cruauté se précipiter dans la cruauté ; quo ruis ? Virg. En. 10, 811, où cours-tu ? || [poét. avec inf.] se précipiter pour : Prop. 4, 1, 71 ; Luc. 7, 751 ; Stat. Th. 7, 177 || [pass. impers.] in fata ruitur Liv. 8, 24, 4, on court à son destin ; b) courir à lʼaveuglette, se précipiter trop, se hâter inconsidérément, agir avec précipitation : Cic. Off. 3, 55 ; Sest. 133 ; Att. 2, 14, 1 ; Liv. 3, 11, 10 ; Tac. H. 1, 56 ;
B ¶ 1 tomber, sʼécrouler, crouler, se renverser : a) [en parl. de personnes] : Virg. En. 10, 756 ; b) [surtout de bâtiment] : Pl. Most. 147, etc.; Lucr. 5, 307, etc.; Liv. 4, 21, 5 ; 21, 11 ; ruit alto a culmine Troja Virg. En. 2, 290, Troie sʼécroule depuis son faîte ; ruit arduus æther Virg. G. 1, 324, les hauteurs du ciel sʼécroulent en torrents, le ciel se fond en eau ¶ 2 [fig.] tomber, sʼécrouler, sʼeffondrer : Cic. Pomp. 19 ; Verr. 2, 5, 12 ; Lucr. 4, 507 ; Tac. H. 3, 64.
II tr., ¶ 1 précipiter : a) bousculer, pousser violemment : atram nubem ad cælum Virg. G. 2, 308, pousser vers le ciel un noir tourbillon ; cinerem Virg. En. 11, 211, pousser des cendres en tous sens, les remuer ; ceteros Ter. Ad. 319, bousculer les autres ; intus harenam Lucr. 6, 726, précipiter le sable vers lʼintérieur ; b) [avec ex ou ab ] lancer hors de, faire sortir violemment ou brusquement de : unde divitias ruam dic Hor. S. 2, 5, 22, indique-moi dʼoù je puis faire jaillir des richesses ; mare a sedibus imis Virg. En. 1, 85, soulever la mer du fond de ses abîmes ; c) v. ruta cæsa ; d) se ruere, se précipiter : Gell. 7, 2, 8 ¶ 2 faire tomber, faire crouler, renverser : Pl. Trin. 837 ; Virg. G. 1, 105 ; naves Lucr. 1, 272, faire couler des navires || se ruere Apul. Flor. 2, se laisser tomber, se jeter en bas.
- 1. zich haasten, rennen, stormen, (zich) storten, stromen [ad urbem; ad portas; in hostes; in arma; in convivium; portis uit de poorten; per vias; per proelia; metaf. in perniciem; ad interitum voluntarium; in servitium; in sua fata; ad libertatem]; ➤ in castra fugientes ruebant; ruunt acies komen aanstormen; legio sustinuit ruentes de aanstormende menigte; huc omnis turba ruebat; ruunt de montibus amnes; ruit imber aethere; venti ruunt; nox Oceano ruit komt aangestormd vanaf; nox, ver, sol ruit spoedt zich weg;
- 2. neerstorten, instorten; metaf. te gronde gaan; ➤ ruunt parietes, aedes, templa, saxa; ruit a culmine Troia gaat ten onder; ruens imperium; nemo est quin intellegat ~ illam rem publicam; — subst. ruentia, ium n ongeluk;
- 3. (metaf.) zich blindelings voorover storten, zich overhaasten, onbezonnen handelen [in dicendo; in agendo]; II. tr. (preklass.; poët.)
- 1. omverhalen, omgooien [naves; molem; cumulos arenae met de grond gelijkmaken, effenen];
- 2. opwoelen, meesleuren [mare; nubem doen opstijgen; cinerem opgraven; metaf. divitias snel bijeenrapen]; ➤ venti ruunt totum mare a sedibus imis; mare permotum ventis ruit arenam;
- 3. rūta, ōrum n in de jur. formule rūta (et) caesa gedolven grondstoffen en gevelde bomen die in onbewerkte staat op een stuk land liggen dat verkocht wordt.
倒。傾。急攻。撞頹。崩。錯。拆壊。— certatim portis (dat.) 兢出各門。— in agendo 冒行爲。— spumas maris 速過波浪。— ad interitum 冒捨命。— atram ad caelum nubem 起密灰雲。— acervos arenae 散砂堆。Ruit caelum imbribus 下直倒之雨。Ruit ver 春天快過。Confusa ruebant ossa focis 從火堆中混提出各骨。
Suggest a Translation
See an image
- 1 RV-, to fall with violence, rush down, fall down, tumble down, go to ruin: caedebant pariter pariterque ruebant Victores victique, V.: ruere illa non possunt: tecta, tumble down, L.: Templa deum, H.: murus latius quam caederetur, L.: alta a culmine Troia, V.: ruit arduus aether, rain falls in torrents, V.: caelum in se, L.: ruit imbriferum ver, i. e. is ending, V.—Prov.: quid si nunc caelum ruat? i. e. what if the impossible happens?T.—To hasten, hurry, run, rush: id ne ferae quidem faciunt, ut ita ruant itaque turbent: (Pompeium) ruere nuntiant: Huc omnis turba ruebat, V.: ultro ruere ac se morti offerre, Ta.: in aquam, L.: in volnera ac tela, L.: ruebant laxatis habenis aurigae, Cu.: de montibus amnes, V.: per apertos flumina campos, O.: Nox ruit, i. e. hastens on, V.: antrum, Unde ruunt totidem voces, break forth, V.—To cause to fall, cast down, dash down, hurl to the ground, prostrate: Ceteros ruerem, agerem, T.: cumulos ruit harenae, levels, V.—To cast up, turn up, throw up, rake up: (mare) a sedibus (venti), V.: cinerem focis, V.: unde Divitias aerisque ruam acervos, H.—Fig., to fall, fail, sink, be ruined: ruere illam rem p.: sive ruet sive eriget rem p.—To rush, dash, hurry, hasten, run: ad interitum: pati reum ruere, L.: crudelitatis odio in crudelitatem, L.: In sua fata, O.: omnia fatis In peius, V.: Quo quo scelesti ruitis?H.: ut ferme fugiendo in media fata ruitur, L.
-
…igitur debent venti quoque flamina ferri, quae veluti validum cum flumen procubuere quamlibet in partem, trudunt res ante ruuntque impetibus crebris, interdum vertice torto corripiunt rapidique rotanti turbine portant. quare etiam atque etiam sunt venti corpora caeca…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…sacerdos. Excisum Euboicae latus ingens rupis in antrum, quo lati ducunt aditus centum, ostia centum ; unde ruunt totidem voces, responsa Sibyllae. Ventum erat ad limen, cum virgo. Poscere fata tempus ait ; deus…
Vergil, Aeneid
-
…praeterea quae corpora tute necessest confiteare esse in rebus nec posse videri. Principio venti vis verberat incita corpus ingentisque ruit navis et nubila differt, interdum rapido percurrens turbine campos arboribus magnis sternit montisque supremos silvifragis vexat flabris ita perfurit…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…qua data porta, ruunt et terras turbine perflant. Incubuere mari, totumque a sedibus imis una Eurusque Notusque ruunt creberque procellis Africus, et vastos volvunt ad litora fluctus. Insequitur clamorque virum stridorque rudentum. Eripiunt subito nubes…
Vergil, Aeneid
-
…ferruginea subvectat corpora cymba, iam senior, sed cruda deo viridisque senectus. Huc omnis turba ad ripas effusa ruebat, matres atque viri, defunctaque corpora vita magnanimum heroum, pueri innuptaeque puellae, impositique rogis iuvenes ante ora…
Vergil, Aeneid
-
…molis erat Romanam condere gentem Vix e conspectu Siculae telluris in altum vela dabant laeti, et spumas salis aere ruebant, cum Iuno, aeternum servans sub pectore volnus, haec secum Mene incepto desistere victam, nec posse Italia…
Vergil, Aeneid
-
…defrenato volvuntur in aequora cursu. Ipse tridente suo terram percussit at illa intremuit motuque vias patefecit aquarum. Exspatiata ruunt per apertos flumina campos cumque satis arbusta simul pecudesque virosque tectaque cumque suis rapiunt penetralia sacris. Siqua domus mansit…
Ovid, Metamorphoses
-
…magno turbidus imbri molibus incurrit validis cum viribus amnis, dat sonitu magno stragem volvitque sub undis grandia saxa, ruit qua quidquid fluctibus obstat. sic igitur debent venti quoque flamina ferri, quae veluti validum cum flumen procubuere quamlibet…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…dicta, cavum conversa cuspide montem impulit in latus ac venti, velut agmine facto, qua data porta, ruunt et terras turbine perflant. Incubuere mari, totumque a sedibus imis una Eurusque Notusque ruunt creberque procellis Africus ,…
Vergil, Aeneid
-
…ingentem caelo sonitum dedit ; inde secutus per ramos victor perque alta cacumina regnat et totum involvit flammis nemus et ruit atram ad caelum picea crassus caligine nubem, praesertim si tempestas a vertice silvis incubuit glomeratque ferens incendia ventus .…
Vergil, Georgics