ruminatio
ruminatio, a chewing the cud, rumination, thinking over, revolving in mind
rūmĭnātĭo, ōnis,f. [ruminor], a chewing over again, chewing the cud, rumination.
- I Lit.: animalium, Plin. 11, 37, 79, § 201; Serv. Verg. E. 6, 54.—
- B Transf., a doubling; a repetition, return: corticis, Plin. 15, 23, 25, § 94: hiemis, id. 17, 22, 35, § 191.—*
- II Trop., a thinking over, revolving in the mind, ruminating, rumination: cotidiana, Cic. Att. 2, 12, 2.
rūminātio, ōnis, f. (rumino), das Wiederkäuen, I) eig. u. übtr.: a) eig., Plin. 11, 201. Serv. Verg. ecl. 6, 54. – b) übtr., die Verdoppelung, Wiederholung, corticis inter nucleos, Plin. 15, 94: hiemis, Plin. 17, 191. – II) bildl.: de ruminatione cotidiana, wie man täglich das Alte wiederkäue, Cic. ad Att. 2, 12, 2.
rumen, -minis, id est pars illa gutturis per quam esca dimittitur, unde rumino, -as, et inde ruminatus, ~o, et rumito, -as
quandoque ‥ ~onis causa est instrumentorum penuria, ut in bidentibus
constat autem quia ~o cibo potius quam poculo convenit
quicumque non ‥ accinxerit omne quod vel actionis incessu discretum vel meditatum utiliter ~one verbi se gerere putaverit in exemplum eorum ‥ inveniet in fine perdendum
sicque juxta verbum sponse, labiorum suorum dentiumque ~one, labia nostra dentesque ad sue laudis ~onem exerceat
rūmĭnātĭō, ōnis, f. (rumino), ¶ 1 rumination : Plin. 11, 201 || [fig.] recrudescence, répétition, retour : Plin. 15, 94 ; 17, 191 ¶ 2 réflexion, méditation : Cic. Att. 2, 12, 2.
rūmīnātiō ōnis, f
- ruminor, a chewing the cud, rumination, thinking over, revolving in mind: cottidiana.