salutatorius
sălūtātōrĭus, a, um, adj. [saluto] (post-Aug.).
- Of or belonging to visiting or paying court: cubilia, an audience-chamber, Plin. 15, 11, 10, § 38.—As subst.: să-lūtātōrĭum, i, n., the audience-chamber, Cassiod. Hist. Eccl. 9, 30.—
- II In gram.. salutatorius casus, i. e. the vocative, acc. to Prisc. p. 671 P.
salūtātōrius, a, um (salutator), zum Begrüßen gehörig, I) zum Empfange gehörig, cubicula, Empfangszimmer, Plin. 16, 38. – subst., salūtātōrium, iī, n., das Begrüßungszimmer, Empfangszimmer, Cassiod. hist. eccl. 9, 30. Anthol. Lat. 203 lemm. (R.). – II) als gramm. t. t., casus salut., der Vokativ, Prisc. 5, 73.
per eum haec salutaria [(ed. ] caritati vestrae seu precatoria scripta porrigere: salutatoria PL LXXXIX 775B
vestrae dilectionis ~ia verba libenter audiens, fateor magna me dulcedine esse gavisum
ut tibi ~ias litteras mittam
de litteris ‥ responsoriis comitis ‥ propter illarum prolixitatem raciones collegimus ‥ premissisque verbis ~iis ita dicit ‥
tum vocativus, qui et salutativus vocatur [MS: salutatorius dicitur ]
ecce januas hic disponam ‥ ; primo proaulam, secundo ~ium, in tertio consistorium(
sese quodam in ~io receperunt, consilium habituri communiter
sălūtātōrius, a, um (salutator), qui concerne les salutations : salutatorium cubiculum Plin. 15, 38, chambre à coucher où lʼon donne audience || qui sert à saluer : salutatorius casus Prisc. Gramm. 5, 73, le vocatif.