satiabilis
satiābilis, e (satio), I) sättigend, Ps. Augustin. serm. 100, 3. Cael. Aur. de morb. chron. 1, 4, 122. – II) sättigbar (Ggstz. insatiabilis, Not. Tir. 20, 87), nullis satiabilis umquam amnibus Oceanus, Victor. genes. 2, 372.
saciare est aliud [? l. aliquid ] ~e secundum proporcionem recipere suum saciatum
satiable , ~is
sătĭābĭlis, e (satio), qui peut être rassasié [fig.] : Ps. Aug. Serm. 100, 3 ; C. Aur. Chron. 1, 4, 122.