scirpo
scirpo (sirpo), no perf., ātum, 1, v. a. [scirpus],
- to plait of rushes, Varr. L. L. 5, § 137 sq.; id. ap. Non. 83, 24.
scirpo (sirpo), āvī, ātum, āre (scirpus), I) mit Binsen anbinden, Varro LL. 5, 137. – II) aus Binsen flechten, binden, dolia, Varro LL. 5, 137: cupas vinarias, Varro sat. Men. 116: ›sirpea‹ quod virgis sirpatur, Varro LL. 5, 139.
scirpō ou sirpō, ātum, āre (scirpus), tr., lier [avec du jonc], attacher : Varro L. 5, 137 ; scirpatus Varro Men. 116 || tresser : Varro L. 5, 139.