senesco
senesco, to grow old, become aged, grow hoary
- I Lit. (rare): ita sensim aetas senescit, Cic. Sen. 11, 38; cf.: tempora labuntur tacitisque senescimus annis, Ov. F. 6, 771: senescente jam Graeciā, Cic. Rep. 1, 37, 58: solve senescentem mature equum, Hor. Ep. 1, 1, 8: arbores senescunt, Plin. 16, 27, 50, § 116: Solon significat se cottidie aliquid addiscentem senescere. Val. Max. 8, 7, 14.—In perf.: avus (Augusti) tranquillissime senuit, Suet. Aug. 2: ego senui et progressioris aetatis sum, Vulg. Josne, 23, 2.—In gerundive: longissimum spatium senescendorum hominum id (seclum) putarant, Varr. L. L. 6, § 11 Müll. N. cr.—
- II Transf.
- A For the usual consenescere, to grow old or gray in an occupation, etc., i. e. to linger too long over it: inani circa voces studio senescunt, Quint. 8, prooem. § 18.—
- B (Causa pro effectu.) To decay or diminish in strength; to grow weak, feeble, or powerless; to waste away, fall off, wane, decline, etc. (the prevailing signif. of the word in prose and poetry; cf. consenesco; while inveterasco is to grow better by age).
- 1 Of living subjects (a favorite expression of Livy; perh. not in Cic., but cf. consenesco, II. 2.): Hannibalem jam et famā senescere et viribus, Liv. 29, 3 fin.; cf. of the same, id. 22, 39: otio senescere, id. 25, 7: non esse cum aegro senescendum, id. 21, 53: dis hominibusque accusandis senescere, to pine away, id. 5, 43 Drak.; cf.: amore senescit habendi, Hor. Ep. 1, 7, 85: socordiā, Tac. A. 1, 9; Val. Max. 8, 13, 7: ne (agni) desiderio senescant, Varr. R. R. 2, 2, 17.— Of doves, Col. 8, 8, 4: quod antiquatur et senescit prope interitum est, Vulg. Heb. 8, 13.—
- 2 Of things: quaedam faciunda in agris potius crescente lunā quam senescente, in the waning of the moon, Varr. R. R. 1, 37, 1; so, luna (opp. crescens), Cic. N. D. 2, 37, 95; Plin. 2, 9, 6, § 42: arbores hiemali tempore cum lunā simul senescentes, Cic. Div. 2, 14, 33: nunc pleno orbe, nunc senescente (al. senescentem) exiguo cornu fulgere lunam, Liv. 44, 37: continuā messe senescit ager, becomes exhausted, worn out, Ov. A. A. 3, 82: prata, Plin. 18, 28, 67, § 259: uniones, i. e. grow pale or dim, id. 9, 35, 56, § 115; cf. smaragdi, id. 37, 5, 18, § 70: caseus in salem, grows salt with age, id. 11, 42, 97, § 242: coma, falls out, Domit. ap. Suet. Dom. 18 fin.: monumenta virūm, decay (with delapsa), Lucr. 5, 312 et saep.: mensis senescens, drawing to an end, closing, Varr. L. L. 6, § 10 Müll.; so, hiems, Cic. N. D. 2, 19, 49.—Of abstr. things: oratorum laus senescit, Cic. Tusc. 2, 2, 5; cf.: ut laus senescens, id. de Or. 2, 2, 7: senescere civitatem otio, Liv. 1, 22, 2: omnia orta occidunt et aucta senescunt, Sall. J. 2, 3; cf. Fabri ad Sall. C. 20, 10; so, somnia, Sall. J. 35, 3: vires, id. H. Fragm. 3, 22, p. 235 Gerl.; Liv. 9, 27: Hannibalis vis, id. 25, 16: bellum, id. 28, 36; 30, 19: pugna, id. 5, 21: fama, id. 27, 20; Tac. H. 2, 24; cf. rumores, id. A. 2, 77: consilia, Liv. 35, 12: vitia (opp. maturescente virtute), id. 3, 12: invidia, id. 29, 22: fortuna (opp. florere), Vell. 2, 11, 3: amor, Ov. A. A. 3, 594.
➳ longissimum spatium senescendorum hominum Varro L. 6, 11, la plus longue durée de la vieillesse humaine, cf. Gaffiot, 1929b , p. 226, Rem. 4.
- 1. oud worden, verouderen;
- 2. (metaf.) zwakker worden, afnemen, wegkwijnen; verkommeren, in verval raken, afsterven; ➤ consilia senescunt bloeden dood, lopen op niets uit; bellum senescit sleept zich voort; senescunt vires; luna, hiems, morbus senescens; continuā messe senescit ager raakt uitgeput (Ov.);
- 3. (pol.) invloed verliezen, in betekenis afnemen; ➤ senescente Graeciā; senescit civitas otio; senescit Hannibalis vis.
漸老。漸舊。減。廢。滅。慢。焦悶。Leges senescunt 國法漸廢。Senescunt prata 各地靑草漸殘。
Suggest a Translation
See an image
- seneo, to grow old, become aged, grow hoary: aetas senescit: tacitis senescimus annis, O.: Solve senescentem mature equum, H.—To decay, lose strength, grow weak, be enfeebled, waste away, decline: famā et viribus, L.: non esse cum aegro senescendum, L.: dis hominibusque accusandis senescere, pine away, L.: amore habendi, H.—To waste, wane, decline, fall off, be diminished, be impaired: luna (opp. crescens), waning: arbores cum lunā senescentes: continuā messe senescit ager, is worn out, O.: hiemps senescens, closing: omnia orta occidunt et aucta sanescunt, S.: alcuius vis, L.: consilia, L.: amor, O.
-
…rebus paulatim tribuit moderatim crescere cogens, nulla potest oculorum acies contenta tueri, nec porro quae cumque aevo macieque senescunt, nec, mare quae impendent, vesco sale saxa peresa quid quoque amittant in tempore cernere possis. corporibus…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…. sane δυσεντερίαν pertimueram ; sed visa est mihi vel loci mutatio vel animi etiam relaxatio vel ipsa fortasse iam senescentis morbi remissio profuisse. ac tamen ne mirere unde hoc acciderit quo modove commiserim, lex sumptuaria quae videtur λιτότητα…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…acta vita. Semper enim in his studiis laboribusque viventi non intellegitur quando obrepat senectus ita sensim sine sensu aetas senescit nec subito frangitur, sed diuturnitate exstinguitur. sequitur tertia vituperatio senectutis, quod eam carere dicunt voluptatibus. O…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…et alia et hoc in primis proveniebant oratores novi, stulti adulescentuli. temeritas est videlicet florentis aetatis, prudentia senescentis. At memoria minuitur. credo, nisi eam exerceas, aut etiam si sis natura tardior. Themistocles omnium…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…pariter cum aetate crescunt, ut honestum illud Solonis sit, quod ait versiculo quodam, ut ante dixi, senescere se multa in dies addiscentem, qua voluptate animi nulla certe potest esse maior. venio nunc ad voluptates agricolarum…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…dispexerunt, ac si ita futuri semper essent. illa sunt similia hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit ; hi curatione adhibita levantur in dies, valet alter plus cotidie, alter videt. his similes sunt omnes…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…, cum autem terras nox opacasset tum caelum totum cernerent astris distinctum et ornatum lunaeque luminum varietatem tum crescentis tum senescentis, eorumque omnium ortus et occasus atque in omni aeternitate ratos inmutabilesque cursus quae cum viderent, profecto et esse…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…ad Romulum, qui ab hoc tempore anno sescentesimo rex erat. Ergo ne iste quidem pervetus Minime ac prope senescente iam Graecia. Cedo, num, Scipio, barbarorum Romulus rex fuit Si, ut Graeci dicunt omnis aut…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…laus ita ducta ab humili venit ad summum, ut iam, quod natura fert in omnibus fere rebus, senescat brevique tempore ad nihilum ventura videatur, philosophia nascatur Latinis quidem litteris ex his temporibus, eamque nos adiuvemus nosque…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…, custodirem litteris, si ullo modo adsequi complectique potuissem ; vel me hercule etiam ut laudem eorum iam prope senescentem, quantum ego possem, ab oblivione hominum atque a silentio vindicarem. Nam si ex scriptis cognosci ipsi suis…
Cicero, de Oratore