senilis
senilis, of an old man, of old people, of old age, aged, senile
- of or belonging to old people, aged, senile (freq. and class.): Tages puerili specie dicitur visus, sed senili fuisse prudentiā, Cic. Div. 2, 23, 50; cf. partes (opp. viriles), Hor. A. P. 176: senile aliquid (opp. adulescentis aliquid), Cic. Sen. 11, 38: corpus, id. Sest. 22, 50: artus, Ov. M. 7, 250: vultus, id. ib. 8, 528: genae, id. ib. 8, 210: guttur, Hor. Epod. 3, 2: ruga, Ov. F. 5, 58: statua incurva, of an old man, Cic. Verr. 2, 2, 35, § 87: anni, Ov. M. 7, 163; 13, 66; and poet.: hiems (as the last, latest season of the year), id. ib. 15, 212: animus, Liv. 10, 22: stultitia, Cic. Sen. 11, 36: auctoritas morum, Quint. 11, 1, 32: artes, Tac. A. 3, 8: adoptio, id. ib. 1, 7 fin.: senile illud facinus, that wicked old woman, Ap. Met. 4, 12, 23.—* Adv.: sĕnīlĭter, after the manner of an old person: tremere, Quint. 1, 11, 1.
tete herus in omnibus / clarum creavit actibus / forma et visu virilem / facto et dicto senilem(
ne ~is taceat segnities
jam ad ~em gravitatem devenit
memorie ‥ detrimentum, maximum quidem inter cetera multa ~is etatis incomodum
pilos habuit ~i albedine affectos(
usque ad diem suae vocationis corpus ~e inter cotidiana jejunia domabat
is, cum diuturno senio vivendi renuntiasset desiderio, Romam ire perrexit, ~em animam, ut sperabat, dominus effusurus apostolis
nil etas poterit nostra senile pati
Anglia dat flores, armatos, eximiores / mansuetos, humiles, cautos, probitate seniles
- 1. van een grijsaard, van een oudje [prudentia; anni; partes rol; adoptio door een grijsaard];
- 2. oud, bejaard [memoria; statua].
- senex, of an old man, of old people, of old age, aged, senile: prudentia: ne forte seniles Mandentur iuveni partes, H.: corpus: anima, O.: guttur, H.: Stesichori statua, of an old man: adoptio, by an old man, Ta.: stultitia: hiemps, O.
-
…. A rebus gerendis senectus abstrahit. quibus An eis, quae iuventute geruntur et viribus nullaene igitur res sunt seniles, quae vel infirmis corporibus animo et mente administrentur nihil ergo agebat Q. Maximus, nihil L. Paulus…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…, qui arabat. is autem Tages, ut in libris est Etruscorum, puerili specie dicitur visus, sed senili fuisse prudentia. eius aspectu cum obstupuisset bubulcus clamoremque maiorem cum admiratione edidisset, concursum esse factum, totamque brevi…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…tuorum videre vult, omnes aditum, sermonem, congressum tuum fugiunt te sororis filius Postumius, adulescens gravis, senili iudicio, notavit, cum in magno numero tutorem liberis non instituit. sed elatus odio et meo et rei…
Cicero, pro Sestio
-
…eo genere possem. ut enim antea declamitabam causas, quod nemo me diutius fecit, sic haec mihi nunc senilis est declamatio. ponere iubebam, de quo quis audire vellet ; ad id aut sedens aut ambulans disputabam .…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…. severitatem in senectute probo, sed eam, sicut alia, modicam ; acerbitatem nullo modo ; avaritia vero senilis quid sibi velit, non intellego. Potest enim quicquam esse absurdius quam, quo viae minus restet, eo…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…, ut libido magis est adulescentium quam senum, nec tamen omnium adulescentium, sed non proborum, sic ista senilis stultitia, quae deliratio appellari solet, senum levium est, non omnium. quattuor robustos filios, quinque filias…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…ad salutem huius imperi, C. Marium, summa senectute, cum vim prope iustorum armorum profugisset, primo senile corpus paludibus occultasse demersum, deinde ad infimorum ac tenuissimorum hominum Minturnensium misericordiam confugisse, inde navigio perparvo, cum…
Cicero, pro Sestio
-
…eximia pulchritudine ipsa Himera in muliebrem figuram habitumque formata ex oppidi nomine et fluminis. erat etiam Stesichori poetae statua senilis incurva cum libro summo, ut putant, artificio facta, qui fuit Himerae, sed et est et fuit…
Cicero, in Verrem
-
…aetatis, ut adulescentiam non requireret. nihil necesse est mihi de me ipso dicere, quamquam est id quidem senile aetatique nostrae conceditur. videtisne, ut apud Homerum saepissime Nestor de virtutibus suis praedicet Tertiam enim aetatem hominum videbat…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…dilectu, nulla elegantia Philo et proprium nrt et lecta poëmata et loco adiungebat. itaque postquam adamavi hanc quasi senilem declamationem, studiose equidem utor nostris poëtis ; sed sicubi illi defecerunt verti enim multa de Graecis, ne quo…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes