sideritis
sĭdērītis, is, f., = σιδηρῖτις.
- Ironwort, vervain, Plin. 25, 5, 19, § 42; 26, 14, 88, § 148.—
- II A precious stone, Plin. 37, 10, 67, § 182. A variety of it, found in Aethiopia, is called sĭdērŏpoecĭlos, = σιδηροποίκιλος, id. 37, 10, 67, § 182.—
- III The loadstone, magnet, Plin. 36, 16, 25, § 127 Jan.
sidērītis, idis, Akk. im, f. (σιδηρῖτις), I) als Gestein: a) der Magnet, Plin. 36, 127. – b) ein Edelstein aus dem Geschlechte der Diamanten, Plin. 37, 182 (vgl. siderites). – II) als Pflanze, das Eisenkraut, Plin. 25, 42 u. 26, 148.
eraclia, respice in ~itis
~itis aut eraclea folia habet similia prassio ‥ folia ejus trita et inposita vulneribus recentibus paracellesin faciunt mire. alia ~itis hastas habet ‥ longas et teneres ‥ huic virtus est terminancia et similis. est tercium genus ~itis quam Cratebras eracliam dixit ‥ folia habet ‥ similia coliandro, virtus est illis talis sicut prima
sĭdērītis, tis ou tĭdis, acc. tim, ten, f. (σιδηρῖτις), millefeuille [plante] : Plin. 25, 42 || aimant : Plin. 36, 127 || sorte de diamant : Plin. 37, 182.