silvesco
silvesco, to grow wild, run wild
silvesco (sylv-), ĕre, v. inch. n. [silva], of the grape-vine,
- to grow or run wild, to run to wood: (vitis) ne silvescat sarmentis, Cic. Sen. 15, 52: nec pati vitem silvescere, Col. 4, 11, 2.—
- II Transf.: capilli silvescentium crinium velleribus involuti, Arn. 3, p. 109.
silvēsco, ere (silva), I) zu viel Holz bekommen, in das Holz wachsen, verwildern, v. Weinstock, Cic. de sen. 52. Colum. 4, 11, 2. – im Bilde, paradisus silvescens plurimarum opinionum plantariis, Ambros, epist. 45, 7. – II) übtr.: a) physisch: silvescentes crines, verwilderter Haarwuchs, Arnob. 3, 15. – b) geistig u. moralisch, wild emporwachsen, aufwuchern, sich ausdehnen, aequivoca, in quibus ambiguitatum perplexio prope infinita silvescit, Augustin. de dial. 10. p. 17, 13 Cr.: unde talia vitia silvescerent, Augustin. de civ. dei 2, 18, 3. p. 76, 9 D.2; vgl. serm. 36, 18: silvescere ausus sum variis et umbrosis amoribus, Augustin. conf. 2, 1, 1.
silvēscō, (16) ĕre (silva), intr., pousser trop de bois : Cic. CM 52 ; Col. Rust. 4, 11, 2 || [fig.] silvescentes crines Arn. 3, 15, forêt de cheveux.
silvēscō —, —, ere, inch.
- silva, to grow wild, run wild: (vitis) ne silvescat sarmentis.