sinceriter
sincērĭter, adv., v. sincerus fin. b.
sincēriter, Adv. (sincerus) = sincere, Gell. 13, 16 (17), 1. Cod. Iust. 8, 28, 10. Augustin. quaest. 66, 1.
mentes lustrans sinceriter / et mundans efficaciter
ut fert fama ~iter ad nos ‥ manans
haec tibi quoque ~iter dissero: libellum ‥ legere cupio
qui mysterium Dominicae passionis credendo ‥ ~iter imitando aspiciunt salvantur
permansit fixus sinceriter in spe
ipsius [sc. Dei ] voluntatem ~iter intendit
cultus religionis ‥ in dormitorio ‥ a singulis ‥ debet ~iter ‥ observari
desiderare fideliter, agnoscere veraciter, diligere ~iter
virum ‥ pium atque vestrum honorem ~iter diligentem
pater ‥ ~iter predilecte
sincērĭtĕr, c. sincere : Gell. 13, 16, 1.
Et quemadmodum eum percutere voluerat, nec gladium educere voluerat, Sinceriter enarravit.Occurrit etiam apud Gellium lib. 13. cap. 15.