soloecismus

sŏloecismus (sŏlĭcismus, Aus. Epigr. 138), i, m., = σολοικισμός.

• Lit., a grammatical fault in the construction of a sentence, a solecism (cf. stribligo): vitia in sermone, quo minus is Latinus sit, duo possunt esse: soloecismus et barbarismus. Soloecismus est, cum in verbis pluribus consequens verbum superiori non accommodatur. Barbarismus est, cum verbum aliquod vitiose effertur, Auct. Her. 4, 12, 17; cf. Sinn. Capito ap. Gell. 5, 20, 1 (who called it, in pure Latin, imparilitas); Quint. 1, 5, 16; 1, 5, 36 sq.; Sen. Suas. 2, § 13; Gell. 1, 7, 3; Juv. 6, 452; Aus. Epigr. 138; Tert. adv. Nat. 1, 3.—
• II Transf., a fault, in gen., Mart. 11, 19, 2: apud Christianos soloecismus est magnus et vitium, turpe quid vel narrare vel facere, Hier. in Helv. 16.

soloecismus, ī, m. (σολοικισμός), I) die grammatisch unrichtige Verbindung der Wörter, der Solözismus, Cornif. rhet. 4, 17. Quint. 1, 5, 16 (neben barbarismus). Sinn. Capit. b. Gell. 5, 20 (der ihn rein lat. imparilitas nennt). Sen. suas. 2, 13 u. contr. 9. praef. § 3. Sen. ep. 95, 9. Gell. 1, 7, 3. Iuven. 6, 456. Tert. ad nat. 1, 3. Apul. flor. 9. p. 9, 14 Kr. Diom. 453, 21. Isid. orig. 1, 32. no. 1 sqq.: barbarismis, soloecismis obsitae sunt res vestrae et vitiorum deformitate pollutae, Arnob. 1, 59: scherzh. bei Mart. 11, 19, 2. – II) der Verstoß gegen gute Lebensart (Sitte), -gegen den Anstand, Hieron. in Helv. 16.

soloecismus [CL < σολοικισμός], mistake in grammar, solecism; b (in def.); c (transf., of behaviour). quasi inter Scillam ~i [gl.: gruttan; ~us est oratio viciose composita] et barbarismi barathrum indisruptis rudentibus feliciter transfretaverint Aldh. VirgP 59; quae licet ~o sit notabilis Abbo QG 18 (40); ~is et verborum abjectione aures tuas vulnero T. Mon. Will. prol.; non fuit unus qui barbarismum vel ~um in tanta audientia non incurreret Gir. GE II 36; ut ‥ perfecta habeatur eloquentia, primo oportet scire loqui absque soloecissmo et barbarismo quod per gramaticam fit Bern. Comm. Aen. 31; codiculum ‥ alium, stilo Scottico dictatum, reperi, per totum ~is scatentem J. Furness Kentig. prol.; ne per multos diffuse mentis radios error ~um faciat Map NC I 13 f. 11v.  b ~us est oratio vitiose composita Alcuin Gram. 858C; 9‥ sylocismi, þære uncyste WW; sum ðæra is solocismus, þæt is miscweden word on endebyrdnysse pære rædinge of ðam rihtan cræfte Ælf. Gram. 294; ~us ‥ est corruptio non quidem dictionis sed constructionis, cum adversus legem construendi incompetenter verba jungantur J. Sal. Met. 848A; dictus est ‥ ~us a civibus qui, ex urbe Sole ‥ profecti, cum apud alios commorantes suam et eorum linguam ‥ confunderent, ~o nomen dederunt Gros. Hexaem. proem. 62; solocismus et scema sunt eadem improprietas secundum substanciam, sicut dicit Donatus, igitur cum inproprietas solocismi fit simpliciter incongruitas Bacon XV 13.  c quid prodest vitare barbarismum aut soloecismum in vocibus, et incurrere barbarismum et ~um in rebus? Neckam NR II 173.

sŏlœcismus, (14) ī, m. (σολοικισμός), solécisme : Her. 4, 17 ; Quint. 1, 5, 16 || faute, péché : Hier. Virg. 16.

soloecismus ī, m

• , σολοικισμός, a grammatical error, solecism, Iu.