sonax
sŏnax, ācis, adj. [sono],
- sounding, noisy (poet. and in post-Aug. prose): concha, Ap. Met. 4, 31, 22; dentium attritus, id. ib. 8, 4, 17.
sonāx, ācis (sono), sehr ertönend, mit schmetterndem Tone, concha, Apul. met. 4, 31 (aber Ov. met. 1, 333 jetzt conchae sonanti): aper dentibus attritu sonaci spumeus, Apul. met. 8, 4.
sŏnāx, ācis (sono), retentissant, bruyant, sonore : Apul. M. 4, 31 ; 8, 4.