sonabilis
sonabilis, sounding, resounding
sŏnābĭlis, e, adj. [sono],
- sounding, noisy: sistrum, Ov. M. 9, 784.
sonābilis, e (sono), leicht ertönend, klangreich, sistrum, Ov. met. 9, 784: vox, Augustin. de gen. ad litt. 8, 3, 7.
in medio compedum ‥ circuli maximi ~es inserebantur
horret aura ferrum sonabile
sepe ‥ odoratur quod a latere est vel a tergo similiter eciam est de ~i quod est objectum auditus
Dei Filius ‥ non est cogitabile, vel ~e ac transitorium verbum
verbum non ~e per syllabas
sŏnābĭlis, e (sono), sonore, retentissant : Ov. M. 9, 784.
sonābilis e, adj.
- sono, sounding, resounding: sistrum, O.